Wieczorem na godz. 20.00 zaprosiłyśmy na modlitewne czuwanie w naszej kaplicy przygotowane przez s. Bogusławę Belok – na modlitwę wielbienia i dziękczynienia, tak jak św. Urszula często zachęcała siostry:

I dziękujmy Panu za wszystko,
co dla nas uczynił. Ile mu zawdzięczamy…

Naszą wdzięcznością ogarniałyśmy także wszystkich, którzy na przestrzeni minionych stu lat tworzyli ten dom i przyczyniły się do jego obecnego kształtu – w jego wymiarze materialnym, jak i duchowym. Niech te słowa dziękczynienia, które zostały wypowiedziane przy śpiewie kanonu Magnificat, jeszcze raz tutaj wybrzmią:

Dziękujemy Ci, Jezu, za życie i charyzmat św. Urszuli, za świadectwo jej życia opartego na Fiat i Deo gratias, za jej obecność w świętych relikwiach i każdą wyproszoną dla nas łaskę;

Dziękujemy Ci, Panie, że dzięki posłuszeństwu św. Urszuli narodziło się w Kościele Zgromadzenie oddane Twemu konającemu Sercu, dziękujemy za każdą urszulankę, która swoją modlitwą i posługą tworzyła i tworzy pniewską wspólnotę sióstr, za wszystkie dzieła, które przez minionych 100 lat Zgromadzenie w tym miejscu podejmowało;

Dziękujemy Ci, Jezu obecny w Sakramencie ołtarza, za wszystkie Eucharystie i adoracje, które w kaplicach domu macierzystego miały miejsce, za wszystkie rekolekcje i chwile modlitwy – za wszelkie błogosławieństwo, które w tym miejscu zesłałeś i nadal zsyłasz na Twoich wiernych.

Dziękujemy Ci, Jezu, za ludzi stawianych na naszych urszulańskich drogach, za ich dobroć, współpracę, otwartość, za wszystkie dzieci i ludzi młodych, którym mogłyśmy towarzyszyć w ich wzrastaniu i dojrzewaniu, za pielgrzymów i gości nawiedzających nasz dom – za budowanie z nimi wszystkimi żywego Kościoła. Wszak to On, Pan Bóg nasz wszystko trzyma w swym ręku. On działa przez małe swe narzędzia, On błogosławi. „Święty Olaf” – to dzieło Boże, dlatego też ze wszystkich serc wznosi się ten hymn cudowny: «Wielbi dusza moja Pana i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim. Iż wejrzał na niskość służebnicy swojej… Albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest i święte imię Jego…», a cały „Święty Olaf” i fale niebieskiego jeziora, i wietrzyk igrający w drzewach, i pszczółka brzęcząca nad kwiatami, i dzwoneczek na małej wieżyczce powtarzają: i święte, i święte imię Jego.

Jak to było 11 lutego 1920 roku? – link do Kartki z kalendarza
O świętowani w sobotę, 8 lutego 2020 roku

W setną rocznicę tego wydarzenia pragnęłyśmy jeszcze raz przeżywać ową radość – razem z najbliższymi sąsiadami w Lubocześnicy i wszystkimi Pniewianami. W tym celu wystosowałyśmy do nich specjalny list z zaproszeniem na wspólne świętowanie w sobotę 8 lutego 2020 roku, najpierw na uroczystą Eucharystię, by wielbić Boga za Jego wspaniałe dzieła, a potem na rodzinne, sąsiedzkie bycie razem – przy skromnym obiedzie i – jak na wielki jubileusz przystoi – wielkim torcie. Do naszej kaplicy, którą rozświetlały promienie pięknego, już prawie wiosennego słońca, przybyli zatem nasi sąsiedzi, wierni przyjaciele, przedstawiciele władz miasta z panem burmistrzem Jarosławem Przewoźnym na czele, pani Maja Przewoźna, sołtys Lubocześnicy, poczet sztandarowy OSP Lubocześnica. Eucharystii przewodniczył ks. dziekan Konrad Jędrzejczak. Szczególnie wzruszającym momentem już pod koniec Mszy św. było wystąpienie pani Mai Przewoźnej, która odczytała list od Lubocześniczan z życzeniami z okazji jubileuszu, wszak jest on także jubileuszem stuletniej dobrosąsiedzkiej relacji…

Po świętowaniu przy stole eucharystycznym wszyscy obecni byli zaproszeni na obiadowy poczęstunek i wspaniałe dwa torty w jadalni Domu św. Jana Pawła II. Zdaje się, że rzeczywiście wszyscy wzięli sobie do serca słowa s. Przełożonej Justyny Oleś, gdyż jadalnia szybko po brzegi zapełniła się gośćmi, dzięki czemu atmosfera była prawdziwie radosna i rodzinna.

Na zakończenie obchodów jubileuszowych w tym dniu program przewidział obejrzenie prezentacji o pierwszych latach domu macierzystego (1920-39), z której nawet najstarsi Pniewianie mogli się dowiedzieć sporo nowego, zawierała bowiem archiwalne, nieopublikowane dotąd zdjęcia tego miejsca.

Dzisiejsza uroczystość w Pniewach była pierwszą okazją do świętowania jubileuszu 100-lecia obecności szarych urszulanek na pniewskiej ziemi razem z mieszkańcami Pniew. W ciągu tego roku takich okazji będzie jeszcze kilka – niejako prześledzimy wydarzenia sprzed 100 laty. Zapraszamy już teraz na wspólne wędrowanie przez ten rok, na przeżywanie go razem z nami, na dziękowanie Bogu za łaski, które otrzymałyśmy my, szare urszulanki, i otrzymali ci, do których byłyśmy i jesteśmy posłane.

program obchodów 100-lecia

odpust z okazji 100-lecia

Dziękujemy wszystkim uczestnikom, rodzicom i opiekunom, którzy wspierali w przygotowaniu do konkursu. Dziękujemy członkom komisji konkursowych.

Podziękowania także dla Wydawnictwa Hlondianum z Poznania za ufundowanie części nagród. Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tego, aby konkurs mógł się odbyć, za poświęcony czas i zaangażowanie.

Podajemy laureatów konkursu wiedzy:

Miejsce I
Dominika Gryka
Franciszek Maćkowiak

Miejsce II
Adam Pawlik

Miejsce III
Jan Maćkowiak

Wyróżnienie
Kinga Tomelka
Magdalena Rzepecka
Julia Zimoń

Konkurs był pierwszym punktem programu obchodów jubileuszu 100-lecia nabycia posiadłości domu macierzystego. O tych uroczystościach można poczytać w artykule – „Radość była wielka!”

Prace nagrodzone w konkursie plastycznym:

Wręczanie nagród:

wszystkie zdjęcia na Facebooku Sanktuarium

W relacji spisanej w owych majowych dniach przez s. Urszulę Michalak czytamy:

Nasza przeżycia są głębsze niż potrafimy to wyrazić. Opór, jaki stawia słowo, często spłyca je, pozbawia prawdziwych wartości, uroku i barw. Niemniej rezygnacja z próby nadania tym doświadczeniom formy materialnej, słownej, sprawia, że pozostają one niewyrażone, a przez to ulotne i zwiewne. Nie ostoją się próbie czasu. Szybko pójdą w niepamięć przysypane lawiną nowych treści. Tę myśl wyraża Cz. Miłosz w krótkich, ale jakże pouczających słowach:

„Wiedzieć i nie mówić: tak się zapomina. Co jest wymówione, wzmacnia się. Co nie jest wymówione, zmierza do nieistnienia”. W myśl tej prawdy wszelkie próby opisania wydarzeń i przeżyć stają się sensowne. Dlatego próbujemy „wymówić”, by „ocalić od zapomnienia” wielkie i niepowtarzalne przeżycia, które miały miejsce podczas uroczystości sprowadzenia relikwii bł. Urszuli z Rzymu do Polski, do Pniew koło Poznania. Uroczystości te rozpoczęły się 8 maja 1989 roku w Rzymie, a skończyły się 28 maja tegoż roku w Pniewach, w 50. rocznicę śmierci bł. Urszuli.

O uroczystościach w Poznaniu i w Pniewach s. Urszula Michalak wspomina:

I wreszcie Pniewy! Cel powrotu bł. Urszuli do Polski. Chyba całe Pniewy wyszły na ulice powitać tę, która wróciła do swoich. Wróciła jedna z nich, o której pamięć i wspomnienie przekazywane jest z pokolenia na pokolenie. Wróciła ta, której wiele zawdzięcza miasto i jego mieszkańcy. Od ul. Świerczewskiego na Rynek pniewski relikwie nieśli dominikańscy nowicjusze. Na Rynku przed bramą prowadzącą do kościoła parafialnego zbudowano olbrzymi ołtarz. Ścianę ołtarzową tworzył bardzo duży rysunek przedstawiający panoramę „urszulańskich Pniew” widzianą od strony Jeziora Pniewskiego, portret bł. Urszuli, a na dole, w tle, narysowano gromadkę dzieci – czytelny znak życia i działalności Błogosławionej.

Metropolita Poznański, ks. abp J. Stroba, przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej przy tym ołtarzu. Homilię wygłosił prymas Polski, ks. kard. J. Glemp. Na wstępie Eucharystycznej Ofiary przełożona generalna, m. Urszula Frankiewicz, powitała przybywającą Założycielkę w imieniu Zgromadzenia, rodziny, gości, mieszkańców Pniew, którzy kiedyś nadali Błogosławionej tytuł honorowego obywatelstwa miasta, a także w imieniu Jej wychowanek, przyjaciół, czcicieli. W wygłoszonej homilii Ksiądz Prymas podkreślił rolę i znaczenie świętego w życiu Kościoła. Święty jest dla nas wszystkich przykładem wierności, jakiej człowiek dochowuje Bogu. Przykładem, który trwa i idzie w pokolenia, i jest aktualny na każde czasy. Święty jest natchnieniem dla działań, jakie podejmuje Kościół. Jest widocznym znakiem, którego treść Kościół wciąż na nowo odczytuje. Matka Ledóchowska jest również dla Kościoła polskiego znakiem do odczytania.

Podczas uroczystej Mszy św. na Rynku śpiewał chór dziecięcy założony przez s. Danielę Jankowską. Dzieci w szarych, długich, jednakowych tunikach przepasanych sznurem, na tunice duży zawiązany zielony, żółty bądź czerwony kołnierz z wpiętym znakiem bł. Urszuli. Wszystkich biorących udział w uroczystościach dzieci zachwyciły śpiewem Gaude Mater Polonia oraz O Panie, niech będę jak promyk słoneczny.

Po Mszy św. nastąpiło uroczyste, procesjonalne przeniesienie relikwii bł. Urszuli do kaplicy sióstr urszulanek. Kilkutysięczną rzeszę wiernych biorącą udział w procesji stanowiły setki dzieci z Eucharystycznego Ruchu Młodych, licznie zebrane siostry zakonne, w tym duża grupa urszulanek szarych – duchowych córek Błogosławionej, zakonnicy, księża na czele z Prymasem Polski i biskupami, goście z całej Polski specjalnie przybyli do Pniew, a także pniewianie.

Z wielkim wzruszeniem siostry urszulanki przyjęły Błogosławioną w progi swojego i Jej domu. Relikwie wprowadzono do kaplicy, która od czasów Matki Założycielki „rozrosła się” i zmieniła wystrój. Złożono je u stóp ołtarza i podczas krótkiego nabożeństwa powitano Błogosławioną w Jej ukochanym domu w Pniewach.

Z 28 na 29 maja całą noc modlono się przy relikwiach, Przychodzili pniewianie – dzieci z rodzicami, młodzież, dorośli, trwały na czuwaniu osoby przybyłe w pielgrzymce do Pniew. Czuło się, że Błogosławiona jest kimś bliskim dla tych ludzi, że oni powierzają Jej sprawy i problemy swojego życia, a Ona jest im pomocą.

Rano 29 maja, prymas Polski, ks. kard. J. Glemp przy współudziale biskupów i prezbiterów celebrował Mszę św. dziękczynną za łaski otrzymane za pośrednictwem bł. Urszuli. Ołtarz na tę Mszę św. zbudowano na placu przed domem sióstr od strony podwórza. Stanął tam duży krzyż z ciemnego drzewa ozdobiony flagą narodową, która przewieszona była przez poziome ramię krzyża z jednej i drugiej strony. Między krzyżem a ołtarzem umieszczono wysoką podstawę, na której – na czas Mszy św. – złożono relikwie. Całość zdobiły wspaniałe bukiety pąsowych róż.

W homilii Ksiądz Prymas myślą przewodnią uczynił słowa, które czytamy w Ewangelii św. Mateusza zapisane w Kazaniu na Górze: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”. Błogosławiona Urszula, wierna córka Kościoła Chrystusowego, swoje życie poświęciła sprawie pokoju, którego jedynym dawcą jest Król Pokoju, Chrystus. On obdarza ludzkie serca takim pokojem, którego nie zna świat i którego świat dać nie może. Jedynie pokój, którym kieruje prawo Ewangelii, daje prawdziwą radość, sprawiedliwość, ład. Charakterystyczny dla duchowości Błogosławionej jest Jej stosunek do pracy, którą zawsze rozumiała jako współpracę z Bogiem, jako współtworzenie człowieka i świata – podkreślił Prymas.

Po uroczystej Mszy św., przy dźwięcznym i radosnym biciu dzwonu „Urszula”, relikwie zostały procesjonalnie przeniesione sprzed ołtarza polowego do kaplicy sióstr urszulanek i tymczasowo złożone u stóp ołtarza głównego. Cały dzień, niemal bez przerwy, kaplica była wypełniona po brzegi osobami, które przyszły do bł. Urszuli i które z wielką wiarą i miłością prosiły Ją o wstawiennictwo u Boga.

Natomiast 30 maja wieczorem w obecności przedstawicieli Kościoła, zaprzysiężonego lekarza i licznie zebranych sióstr urszulanek na czele z przełożoną generalną i członkiniami rady generalnej oraz mieszkańców Pniew i okolicy relikwie zostały złożone w sarkofagu znajdującym się w specjalnie na tę uroczystość przygotowanej bocznej kaplicy. Na frontonowej ścianie sarkofagu z białego piaskowca wykuto dwa napisy. U góry hasło Zgromadzenia obrane przez Założycielkę: „Oto ja, służebnica Pańska”. Natomiast u dołu napis: „Matka Urszula Ledóchowska”. Nad sarkofagiem umieszczono portret Błogosławionej, który otacza niemała już liczba wotów. Na lewej ścianie wisi duży obraz namalowany przez m. Urszulę Ledóchowską jeszcze w klasztorze krakowskim – „Ukrzyżowany”, kopia wg D. Velázqueza.

Peregrynacja osiąga cel, Ciało bł. Urszuli zachowane od naturalnego zniszczenia spoczęło w pniewskiej kaplicy. W sarkofagu, który jednocześnie jest ołtarzem, na którym sprawuje się Najświętszą Ofiarę. na tym sarkofagu kryjącym w sobie relikwie Błogosławionej kapłan stawia Ciało i Krew Chrystusa. Ukochane Pniewy przyjęły tę, której kiedyś nadały tytuł honorowego obywatela miasta, gdzie ukonstytuowało się i wyrosło dzieło życia bł. Urszuli.

Polakom potrzebny był powrót do ojczyzny bł. Urszuli Ledóchowskiej. Takiej niewiasty mężnej, o której wspominają księgi Starego Testamentu i w które to niewiasty obfituje Kościół. Owe mężne niewiasty są solą ziemi i światłością świata. Błogosławiona Urszula jest dla Polaków solą ziemi i promieniem Chrystusowego światła. Wróciła do kraju w momencie, gdy naród walczy o powrót do źródła narodowej tożsamości i kultury, a jednocześnie zostaje opuszczony przez wielu Polaków. Przybyła, by uczyć nas ofiarnej i radosnej służby Bogu i Ojczyźnie w duchu Ewangelii.

W tym wielkim wydarzeniu, jakim był powrót Błogosławionej do Ojczyzny wziął udział bezpośrednio lub pośrednio cały Kościół polski. Szczególnie te diecezje i parafie, które nawiedziła bł. Urszula w znaku swoich świętych relikwii. Zaangażowanie wiernych w uroczystości i wyraz ich wiary w świętych obcowanie przejawił się w licznym uczestnictwie w nabożeństwach, modlitwach, Eucharystii, w trosce o zewnętrzne znaki wskazujące na charakter święta, o dekorację, kwiaty, porządek. Niemal cała Polska śpiewała: „U tronu Boga wstawiaj się za nami, Matko Urszulo, wśród wybrańców nieba”. A majowe słońce – czyste, nie przysłonięte chmurami złociło się i uśmiechało ciepłem rozpromienionej twarzy.

O przewiezieniu relikwii także w artykule
O uroczystości 25-lecia przewiezienia relikwii św. Urszuli
Fragmenty obszernej relacji z translacji w 1989 roku

Triduum Paschalne pozwala nam wejść w Tajemnicę Serca Boga, które dało się przebić, by wypłynęła z niego łaska naszego odkupienia; które umarło, abyśmy my mogli żyć. Życzymy głębokiego, modlitewnego wejścia w te tajemnice naszej wiary. Niech te święte dni pozwolą nam zbliżyć się do Jezusa Zmartwychwstałego, usłyszeć puls Jego kochającego Serca, zaufać Mu bezgranicznie i pozwolić, by nas wyzwalał
z naszych jałowych pesymizmów.

Alleluja! Niech Jezus będzie w naszym wielkanocnym świętowaniu uwielbiony.

siostry urszulanki z Pniew

Czarny teatr. Genesis. Do tego wszystkiego młodzież zafascynowana grą aktorską. Tak pokrótce można opisać warsztaty teatralne SEDNO, które odbyły się w Pniewach w dniach 22-24 marca. Młodzież z całej Polski zjechała do pniewskiego Sanktuarium, aby rozwijać swoje zainteresowania umiejętnością gry na scenie. Tematem przewodnim tegorocznego spotkania było powstanie świata. Pierwszego dnia do zmagań teatralnych wprowadziła zgromadzonych siostra Danuta. I tak upłynął wieczór i poranek dzień pierwszy. Następnego dnia rano wszyscy pełni zapału rozpoczęliśmy przygotowywanie spektaklu. Podzieleni na 3 grupy: pantomimiczną, recytatorską oraz taneczną cały dzień pracowaliśmy nad stworzeniem wspólnego przedstawienia. Pani instruktor Emilia Betlejewska pomogła nam połączyć pracę wszystkich grup w spektakl teatralny. Uwieńczeniem naszych zmagań był występ na scenie auli. Przedstawienie wydarzeń z Księgi Rodzaju okazało się nie małym wyzwaniem, któremu jednak daliśmy radę. Na koniec dnia miło spędziliśmy czas podczas zabaw i tańców integracyjnych. I tak upłynął wieczór i poranek dzień drugi. Weekend z tak pozytywnymi ludźmi, pełnymi zapału, przeleciał nam niesamowicie szybko. Mamy nadzieję, że za rok również się spotkamy.

Józefina G.

Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II w liście skierowanym w rocznicę zamachu na swoje życie, 13 maja 1992 roku, do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kard. Fiorenzo Angeliniego. Papież wyznaczył na obchody tego dnia przypadające 11 lutego wspomnienie objawienia Matki Bożej w Lourdes. Pierwszy taki dzień obchodzono w sanktuarium maryjnym w Lourdes. W 1994 roku gospodarzem światowych obchodów była Jasna Góra. W tym roku centralne obchody Światowego Dnia Chorego odbędą się w Kalkucie w Indiach, mieście św. Matki Teresy, założycielki zgromadzenia Misjonarek Miłości.

W Kościołach lokalnych w Światowym Dniu Chorego są celebrowane Msze św. w intencji chorych, ich rodzin i służby zdrowia oraz organizowane spotkania z chorymi i ich opiekunami. Podczas Mszy św. jest udzielany sakrament namaszczenia chorych.

za: BP KEP

Orędzie papieża Franciszka na XXVII Światowy Dzień Chorego

Pogrzeb m. Franciszki Popiel i s. Urszuli Kuleszanki odbył się w Pniewach 20 sierpnia 1963 roku. Wzięło w nim udział siedmiu księży biskupów, 116 kapłanów diecezjalnych i zakonnych, 120 sióstr zakonnych z 30 różnych zgromadzeń, a wśród nich cała prawie Konsulta Przełożonych Wyższych, której m. Franciszka Popiel była przewodniczącą. Ksiądz arcybiskup A. Baraniak powiedział w mowie żałobnej: „Ciężko doświadczył Bóg rodzinę zakonną sióstr urszulanek szarych. Przed rokiem prawie w tym samym czasie Zgromadzenie przeżywało likwidację tutejszej szkoły gospodarczej i przejęcie przez państwo budynków stanowiących własność Zgromadzenia. Dziś zaś spoglądamy ze łzami na trumny, kryjące w swym wnętrzu doczesne szczątki przełożonej generalnej i jej pierwszej asystentki. Pracowały razem, broniły razem bytu i wolności Zgromadzenia. Złączone duchem i sercem oraz węzłem miłości oddały życie, gdy podążały w sprawach Zgromadzenia i Kościoła do Warszawy”.

Od 21 sierpnia 1963 roku w pniewskiej kaplicy – obecnie na chórze organowym – znajduje się obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który namalowała s. Panis Michalczuk właściwie dla Ołtarzewa i który m. Franciszka Popiel z radością wiozła owego pamiętnego dnia… Obraz ocalał w wypadku i znalazł nowe miejsce – w Pniewach właśnie.

biogram m. Franciszki Popiel – na stronie urszulanki.pl

biogram s. Urszuli Kuleszy – na stronie urszulanki.pl

W tym roku nasze świętowanie miało taki wymiar, można rzec, międzynarodowy. Obecne były siostry z różnych krajów – z Kanady, Argentyny, Francji, Włoch, a goście sióstr przybyli także z Białorusi i Niemiec… Święta Urszula napisała we wspomnieniu o dniu 15 sierpnia 1938 roku, że było gości było pełno, pogoda śliczna, dom wypełniony radością. Tak było też w tym roku. Nasuwa się jednak jeszcze jedna refleksja związana właśnie ze św. Urszulą, Jej obecnością w tym miejscu… Że to ona zgromadziła tu, w tym dniu, tylu ludzi z różnych stron świata – jak matka swe dzieci…

Prosimy o modlitwę za nasze młode siostry, by wiernie i z odwagą szły do swoich zadań apostolskich i coraz mocniej zakorzeniły się w charyzmacie szarourszulańskim.

Więcej zdjęć na stronie www Zgromadzenia – www.urszulanki.pl

W Pniewach tego samego dnia ks. prałat Wawrzyniec Wnuk poświęcił figurę Błogosławionej na dziedzińcu domu macierzystego (wg projektu Adama Graczyka z Poznania) i przewodniczył pierwszej Mszy Świętej ku czci nowej Błogosławionej.

Beatyfikacja matki Urszuli sprawiła, że Pniewy – dom, który w szczególny sposób kojarzy się z Jej życiem i działalnością, zaczęły przyciągać uwagę coraz więcej ludzi. Dom macierzysty Zgromadzenia stał się miejscem pielgrzymkowym – wielu ludzi przyjeżdżało, by zobaczyć to miejsce, które bł. Urszula „stworzyła”, gdzie żyła i pracowała. Ruch pielgrzymkowy wzmógł się jeszcze bardziej, gdy w 1989 roku przywieziono do Pniew i złożono w sarkofagu w kaplicy domu macierzystego relikwie matki Urszuli, to jest Jej zachowane od zniszczenia ciało. Po kanonizacji, która miała miejsce 18 maja 2003 roku w Rzymie, miejsce to dekretem Arcybiskupa Poznańskiego, otrzymało status sanktuarium diecezjalnego.

Na terenie Sanktuarium św. Urszuli pielgrzym może znaleźć pamiątki związane z beatyfikacją matki Urszuli: na dziedzińcu wspomnianą właśnie figurę poświęconą przez ks. prałata Wawrzyńca Wnuka oraz w Domu Matki Założycielki duży obraz przedstawiający matkę Urszulę, który znajdował się przy ołtarzu na Łęgach Dębińskich.

O beatyfikacji jeszcze na stronie urszulańskiej

Wpis Z kroniki na stronie urszulańskiej

O uzdrowieniach za wstawiennictwem św. Urszuli – link do strony urszulańskiej

W chórze śpiewa około setki dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 19 lat. Inicjatorką, dyrygentem i kierownikiem artystycznym jest s. Daniela Jankowska.

Podstawowym zadaniem Promyków Słonecznych jest oddawanie czci Bogu poprzez śpiew liturgiczny. Liturgiczny charakter chóru w znacznej mierze decyduje o profilu repertuarowym, który obejmuje chorał gregoriański oraz utwory wielogłosowe kompozytorów dawnych i współczesnych.

Chór Promyki Słoneczne jest także zespołem koncertującym. Śpiewa w Polsce i za granicą, szerząc rodzimą kulturę muzyczną. Zespół był zapraszany z koncertami do Finlandii, Austrii, Francji, Danii, Anglii, Niemiec, Irlandii, Holandii, Italii i na Słowację. Największym wydarzeniem był koncert w Castel Gandolfo dla Ojca Świętego Jana Pawła II w sierpniu 1993 roku oraz śpiew podczas kanonizacji św. Urszuli w roku 2003 na Placu św. Piotra w Rzymie. Również w rodzinnych Pniewach chór występuje przy większych uroczystościach, jak na przykład podczas uroczystości ogłoszenia św. Urszuli Patronką Miasta Pniewy w 2016 roku.

Do tradycji chóru należy coroczny koncert kolęd w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia w kaplicy Sanktuarium św. Urszuli, a także koncertowy wyjazd za granicę w czasie wakacji.

Więcej o chórze na jego stronie www

Sobota, drugi dzień warsztatów, upłynął nam na ćwiczeniu ruchu scenicznego, na interpretacji – najpierw słownej, potem już teatralnej  – tekstu S. Mrożka „Wina i kara”, ale także na rozmowach, tańcach, przeżywaniu radości bycia razem. I kiedy w niedzielę nasz teatralny team się rozjeżdżał, widać było na twarzach uczestników zadowolenie. Nie tylko dlatego, że spektakl pokazany publiczności w sobotni wieczór się udał – ważne było SPOTKANIE. To na scenie, to przed sceną, to na spacerze, to przed ołtarzem i to przy sarkofagu. Pytania ważne padły. A odpowiedzi? O to trzeba by zapytać każdego uczestnika SEDNA z osobna. Ważne, że została stworzona przestrzeń, w której odpowiedzi się szuka.

Za rok także mamy zamiar stwarzać i tworzyć. Do SEDNA! Do zobaczenia!

s. Bogusława B.

Więcej zdjęć na Facebooku…

Człowiek żyje w oczekiwaniu – na lepsze jutro, na spełnienie się marzeń, na pomyślne zakończenie starań. Jednocześnie sporo w jego życiu lęku o to, że jego pragnienia i zamiary się nie spełnią. Jest jednak oczekiwanie, które zawieść nie może, nadzieja, której wypełnienie jest zagwarantowane. I takiej nadziei sobie nawzajem życzmy – jej źródłem są tajemnice, które w czasie Świąt Wielkanocnych przeżywamy: męka i śmierć Jezusa oraz Jego zmartwychwstanie. W Nim nasze zbawienie już się dokonało – wystarczy je w duchu wdzięczności i uwielbienia przyjąć.

Radosnego i bogatego w łaski świętowania!

siostry urszulanki z Pniew

https://youtu.be/C0FALJvKZZw

Władysław Czarnecki urodził się 11 czerwca 1895 roku we Lwowie, zmarł 18 II 1983 w Pniewach, profesor nadzwyczajny, mgr inż. arch., nauczyciel akademicki Politechniki Poznańskiej, uczestnik kampanii wrześniowej 1939 oraz walk na Bliskim Wschodzie, wybitny specjalista w dziedzinie urbanistyki i architektury.

Przez wiele lat związany był ze środowiskiem naukowym Poznania i Wielkopolski, przyczynił się do powstania Wydziału Architektury w Szkole Inżynierskiej w Poznaniu, był dziekanem tegoż Wydziału; piastował funkcję kierownika Katedry Planowania Miast i Osiedli, a następnie kierował Katedrą Urbanistyki i Planowania Przestrzennego w reaktywowanym Oddziale Architektury Politechniki Poznańskiej.

Wielkie zasługi poniósł w rozwoju architektury i urbanistyki miasta Poznania i Wielkopolski; był niestrudzonym nauczycielem wielu pokoleń architektów i wychowawcą licznej kadry naukowej, zamiłowanym popularyzatorem wiedzy architektonicznej. Autor licznych podręczników i monografii, studiów i projektów urbanistyczno-architektonicznych znanych w kraju i poza jego granicami.

Czynny członek Stowarzyszenia Architektów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Towarzystwa Miłośników Poznania, Towarzystwa Wiedzy Powszechnej.

Laureat licznych nagród, odznaczony m. in. Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Pro Fide et Ecclesia oraz innymi wysokimi odznaczeniami wojskowymi polskimi, francuskimi i angielskimi (Gwiazda Afryki) oraz honorowymi i społecznymi.

Prof. Czarnecki przebywał w Pniewach od 1969 roku, wykonując w tym czasie liczne prace przebudowy i rozbudowy budynków w zespole klasztornym, mające na celu ich modernizację i przystosowanie do bieżących potrzeb Zgromadzenia. I tak na przykład prof. Czarnecki jest autorem projektu rozbudowy głównej kaplicy (1976-1980), odbudowy po pożarze domu św. Józefa (1978), przebudowy domów św. Franciszka (1976) i nowicjatu (1976-1978), także dziedzińca klasztornego oraz przebudowy podwórza gospodarczego, wyposażając je w garaże i warsztaty. Z wielkim zaangażowaniem starał się – jak mówił – przywrócić obiektowi świetność z okresu lat przedwojennych.

Zgodnie z życzeniem wraz z żoną Janiną, również architektem, został pochowany na naszym pniewskim cmentarzu. Teraz spoczywa na cmentarzu w Poznaniu.

O domu św. Józefa

O przebudowie głównej kaplicy

Teksty nabożeństw celebrowanych w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan na całym świecie zostały przygotowane przez chrześcijańskie Kościoły karaibskie. Jak mówił we wprowadzeniu ks. Marek Szukalski, historia chrześcijaństwa na tym terenie zawiera paradoks. Z jednej strony Biblia stanowiła dla kolonizatorów pretekst do podporządkowania rodzimych mieszkańców tych ziem i szerzenia niewolnictwa, z drugiej strony, stała się źródłem pociechy i wyzwolenia dla wielu, którzy cierpieli ucisk i byli wyzyskiwani. Dzisiaj Biblia nadal pozostaje źródłem pociechy i nadziei, inspirując karaibskich chrześcijan do zmiany uwarunkowań, które zagrażają ludzkiej godności i jakości życia. Gdy spadają żelazne łańcuchy zniewolenia, wyłania się nowa więź miłości i jedności, o którą modlą się wszystkie chrześcijańskie wspólnoty.

Liturgia słowa wprowadziła nas w zagadnienie wyzwalającej mocy słowa Bożego – kantyk Mojżesza i Miriam z Księgi Wyjścia (15,1-21), Psalm 118, List do Rzymian 8, 12-27, który zapewnił nas o naszym dziecięctwie Bożym, oraz Ewangelia o wskrzeszeniu córki Jaira (Mk 5,21-43). Nawiązując do bogatej treści czytań, ks. Jan Ostryk skierował do nas piękne jak zawsze i poruszające kazanie, które udostępniamy tu w całości do odsłuchania. Jest to świadectwo Księdza o uzdrowieniu własnej córki, mówiące o sile modlitwy, o istocie naszej chrześcijańskiej tożsamości. Powiedział między innymi:

Ty i ja jesteśmy dziećmi Boga. Jak dumni jesteśmy z takiego Rodzica. Nie zarozumiali, ale szczęśliwi i dumni, że możemy mówić «Abba, Ojcze».

Różnimy się i to jest ból, że się różnimy. Ale przecież nawet w rodzinie krwi jest różnica zdań. Ważne jest, aby w rodzinie była miłość, bo przecież Pan mnie wyzwolił. Jemu cześć i chwała!

Zachęcamy do wysłuchania kazania!

Tak, dużo się działo. Zaciekawienie chłopca było trafną zapowiedzią wydarzeń. Tegoroczna pasterka nie była „po prostu” pasterką. Oczekiwało się tego, co zwykle przeżywa się podczas tej Mszy św. o północy – wspólnego świętowania narodzin Jezusa Zbawiciela. Zgodnie z tradycją główny celebrans przy śpiewie kolędy Bóg się rodzi w wykonaniu chóru Promyki Słoneczne i wszystkich obecnych wniósł figurę Dzieciątka i położył w żłóbku. Tak jak każda pasterka jest przywitaniem Jezusa wśród nas, tak w tym roku pasterka w naszej kaplicy miała też swój wymiar „pożegnalny”. Głównym jej celebransem był o. Andrzej Grzesiak OMI, dla którego ta pasterka była ostatnią odprawianą w kaplicy Sanktuarium, gdyż Ojciec po świętach opuszcza to miejsce po dziesięciu latach posługi i wraca do swojej wspólnoty zakonnej w Poznaniu. Przed zakończeniem pasterki s. Przełożona Justyna Oleś pożegnała o. Andrzeja w imieniu wszystkich zebranych.

W drugi dzień świąt Bożego Narodzenia tradycyjnie miał miejsce koncert kolęd Chóru Promyki Słoneczne, z którym w tym roku była związana szczególna okoliczność – 30. edycja tego bożonarodzeniowego wydarzenia w Sanktuarium św. Urszuli. Jak zawsze s. Daniela przygotowała dla słuchaczy niespodziankę. Do wykonania kolędy Dalej, chłopy, do tej szopy pojawił się wśród Promyków… „zespół tatusiów”, ojcowie dzieci z chóru. Ostatnią kolędę Jasna Panna śpiewali razem młodzi chórzyści z licznie obecnymi absolwentami.

I tak zakończył się ten bezpośredni czas świętowania Bożego Narodzenia, ale oktawa świąt trwa – i oby wspomnienia, świąteczna radość i pokój trwały jeszcze dłużej…

https://youtu.be/KYW7x4lqca8

W kaplicy, po prawej i lewej stronie prezbiterium, znajdują się dwie ikony – św. Urszuli Ledóchowskiej i św. Anieli, a także relikwie ostatnio wymienionej, która jest patronką domu.

Więcej o dziejach domu pielgrzyma

O możliwościach korzystania z niego

Korowód wyruszył z Rynku i przeszedł ulicami miasta w radosnej i zabawnej atmosferze. W gronie świętych znaleźli się między innymi św. Józef, Matka Boża, Dzieci z Fatimy, św. Franciszek, św. Faustyna i nie mogło zabraknąć św. Urszuli Ledóchowskiej. Marsz zakończył się w Sanktuarium świętej Urszuli, gdzie uczestnicy wraz z siostrami uczcili niesione w Korowodzie relikwie. Po krótkim uwielbieniu Jezusa i Wszystkich Świętych dzieci udały się do auli, by wziąć udział w balu świętych, przygotowanym i animowanym przez rodziców i nauczycieli. Dzieci nauczyły się tańca z flagami, bawiły się w tańcach integracyjnych, odbył się konkurs na Świętą/ Świętego balu, a w przerwach między poszczególnymi punktami programu czekał słodki poczęstunek. Dorośli w tym czasie przebywali w kaplicy, by wysłuchać konferencji wygłoszonej przez ks. Wojciecha Silskiego.

Więcej zdjęć na stronie Urzędu Miejskiego

„Jeśli chcę zwyciężyć, słucham trenera” – tę receptę jednego z bokserów wprowadzaliśmy w życie, duchowe życie. Zachęceni do tego byliśmy także zagranym przez siostry nowicjuszki pięknym spektaklem o Jonaszu. Słuchaliśmy więc Jezusa w Jego Słowie, przez które przeprowadzał nas o. Michał (potem forumowicze stwierdzili, że choć ojciec mówił do wszystkich, każdy usłyszał coś dla siebie). Wpatrywaliśmy się w Jezusa podczas adoracji w sobotni wieczór . Dla wielu był to także czas powstania z upadku – przystąpienia do sakramentu pojednania. Sobotnia (liturgicznie niedzielna) Eucharystia, serce naszego Forum, była także szczególna dzięki temu, że biorące udział w spotkaniu urszulanki odnowiły podczas niej swoje śluby. Dla nas, sióstr, odnowienia ślubów wobec tak młodego Ludu Bożego też było doświadczeniem niecodziennym i mocnym. Po Eucharystii i odśpiewaniu Apelu Jasnogórskiego z kaplicy pniewskiej ruszyła procesja młodych do figury Matki Bożej – zmówiliśmy różaniec będąc w drodze, powierzając Maryi wszystkie trudy naszych dróg życiowych. Dalszy ciąg wieczoru i sobotnia noc były czasem radości i budowania wspólnoty w zabawie, jako że Boży atleci też potrzebują odpoczynku i relaksu.

Ten ring, którym jest nasze życie, nie jest przerażający, kiedy jest się kierowanym przez Jezusa i kiedy ma się team, który wspiera i patrzy w tym samym kierunku. Kiedy w piątek młodzi przyjeżdżali z Warszawy, Krakowa, Bydgoszczy i Szczecina, Dolska i Nowego Tomyśla, Sieradza, Poznania, Otorowa, z Pniew i okolicy (na Forum była spora grupa uczniów naszej urszulańskiej szkoły), w dużej mierze się jeszcze nie znali, ponieważ prawie połowa uczestników była na spotkaniu po raz pierwszy. Młodzież wyjeżdżająca z Pniew była bogatsza o nowe relacje, czuła się umocniona doświadczeniem wspólnoty, doświadczeniem wiary innych. Wyjeżdżali z otrzymanym podczas rozesłania „Dzienniczkiem” św. Faustyny i zachętą, by z niego uczyć się ufności Bożemu Miłosierdziu. My – ekipa prowadząca – cieszymy się bardzo tym, że na październikowym Forum byli także jego „absolwenci”. I choć niektórzy z nich miesiąc wcześniej zainicjowali Forum 2.0, na którym spotkali się ze swoimi rówieśnikami i podejmowali ten sam temat sakramentu pokuty i pojednania, to na spotkaniu młodszych też chcieli być. I dobrze, że byli – jako animatorzy i świadkowie wiary. Niech Bóg będzie uwielbiony w tym wszystkim, co wydarzyło się podczas XX Forum Młodzieży Urszulańskiej.

s. Bogusława Belok

Więcej zdjęć na Facebooku

(…) Że tam właśnie, w Pniewach, na prastarej ziemi piastowskiej w Wielkopolsce, jest główne gniazdo Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Szarych. Tam winna spocząć.

W sierpniu 1987 roku podjęto w kurii poznańskiej odpowiednie starania, zwłaszcza o opinię o pniewskiej kaplicy jako miejscu złożenia relikwii i o planach przystosowania kaplicy. We wrześniu miało miejsce spotkanie z projektantem wnętrza kaplicy, prof. Władysławem Pieńkowskim, i przystąpiono do przebudowy kaplicy.

Z kroniki domu:

Na obrysie starej kaplicy powiększono dawne prezbiterium, dobudowując nową część wysuniętą w kierunku dziedzińca. Tam właśnie znajdzie się miejsce na ścianę ołtarzową i na sarkofag w kształcie mensy. Projektantem kaplicy jest prof. Władysław Pieńkowski przy współpracy Anny Grocholskiej, która rzeźbiła sarkofag. Namalowanie obrazu błogosławionej wówczas matki Urszuli zlecono Annie Koźniewskiej z Warszawy.

Od 30 maja 1989 roku sarkofag mieści relikwie matki Urszuli. Urszulański dom w Pniewach ma odtąd charakter – można powiedzieć – podwójnie macierzysty: jako pierwszy dom Zgromadzenia oraz jako miejsce szczególnej obecności Matki Założycielki w Jej relikwiach. Odwiedzają je rokrocznie liczni pielgrzymi z Polski i zagranicy.

Budynek przechodził w ciągu swoich dziejów kilka większych przebudowań, których bezpośrednią przyczyną prawie zawsze był pożar. Kilka razy też zmienił swoje przeznaczenie. Pierwszy raz dom spalił się w 1932 roku. Wtedy nastąpiła pierwsza przebudowa. W 1953 roku umieszczono w nim nowicjat. Na początku lat 60. budynek wymagał kolejnego remontu. Nowicjat przeniesiono do domu św. Piusa X. Pożar, który wybuchł w nocy 29 maja 1978 roku, całkowicie zniszczył budynek i część przylegającego budynku gospodarczego.

Z opisu zabudowań według prof. Władysława Czarneckiego:

Dnia 29 maja 1978 roku o godzinie 1 w nocy spalił się dom św. Józefa z przełącznikiem do obory. Po rozebraniu spalonych stropów i wywiezieniu gruzów okazało się, że budynek był murowany nie z cegły, ale na zaprawie glinianej. Po naradzie z rzeczoznawcami postanowiono wszystkie mury rozebrać, a zostawić jedynie nienaruszone piwnice o stropach sklepionych ceglanych. (…) Założono nową klatkę schodową. Na parterze i piętrze zaprojektowano dwie pracownie i trzy pokoje mieszkalne. Na poddaszu została pomieszczona duża szwalnia z loggią, hafciarnia, prasowalnia.

Odbudowany dom św. Józefa został poświęcony w 1980 roku.

Dom św. Józefa jest pierwszym budynkiem Sanktuarium św. Urszuli, który dostrzegają pielgrzymi i goście przyjeżdżający z kierunku Poznania czy Szamotuł. Wita ich św. Olaf, pierwszy patron domu macierzystego, którego wizerunek znajduje się na płaskorzeźbie umieszczonej na środku frontonu domu.

Na terenie Sanktuarium św. Józef jest obecny w kilku miejscach – jako patron wspomnianego domu właśnie, pod jego wezwaniem jest także mała kaplica pod główną kaplicą, i w końcu figura św. Józefa, która obecnie znajduje się przy ogrodzie kwiatowym przy Domu Matki Założycielki.

Piętnastego sierpnia nasze ceremonie. Uroczyście – gości pełno, pogoda ładna, dom wypełniony radością! Niech Matka Najświętsza błogosławi!

Zarówno obłóczyny w wigilię uroczystości Wniebowzięcia Matki Bożej, jak i profesja wieczysta w południe 15 sierpnia odbyły się w bardzo radosnej i rodzinnej atmosferze. Gości naszych sióstr neoprofesek było pełno – prawdziwie. Dziedziniec, na który siostry tradycyjnie wychodzą po Mszy św. na życzenia, nawet był przepełniony gośćmi. Bardzo ważne jednak było w tym roku także to, że pogoda dopisała, tak że promienie słoneczne towarzyszyły obu wydarzeniom – obłóczynom i profesji wieczystej. Zapewne zatroszczyła się o to św. Urszula, Gospodyni miejsca…

W tym roku sierpniowe urszulańskie świętowanie rozciągnęło się aż do 16 sierpnia, gdyż tego dnia obchodziłyśmy w domu macierzystym złoty jubileusz życia zakonnego matki Franciszki Sagun, przełożonej generalnej Zgromadzenia. Z tej okazji spotkałyśmy się rano o 7.00 na uroczystej Eucharystii w kaplicy Sanktuarium. Przyjechało wiele sióstr z okolicznych i nieco dalszych domów Zgromadzenia, by razem z Matką dziękować za dar powołania i by także Matce podziękować za przyjęcie łaski i zadania prowadzenia naszej szarourszulańskiej rodziny zakonnej.

Więcej relacji i zdjęć na stronie urszulańskiej…

Dnia 11 lutego 1920, w święto Matki Boskiej z Lourdes, Pniewy zostały kupione. Ale jak się kupuje, trzeba i płacić. Co prawda miałam zaoszczędzone pieniądze w banku, ale licząc się z dużymi wydatkami w Polsce, uznałam, że zamiast sięgać po oszczędności lepiej zrobić jeszcze une tournee de conferences po Skandynawii. I w ten sposób uzbieram choćby niewielką sumę na kupno nowej placówki.

Na początku marca wyruszyłam w drogę. (…) W Hälsingborgu przyjęli mnie gościnnie rodzice naszej uczennicy, Grety. Po Hälsingborgu – już dobrze nie pamiętam – było chyba Malmö, a potem Sztokholm. Tu nie bardzo mi się powiodło. Poseł polski wyraził zgodę na konferencję w Grand Hotelu. To był gest wdzięczności wobec mnie, bo miał nadzieję, że Szwedzi coś dla Polaków dadzą. Potem miałam konferencję w sali KFUM – mało zebrałam. Już trochę zbita z tropu, udałam się do Kristianii.

Pojechała ze mną doktorinan Sundström i panny Foss, u których zwykle zatrzymywałam się w czasie pobytu w Sztokholmie. W Kristianii znów gościnnie przyjęła mnie pani Egeberg. Była tu przewidziana jedna konferencja i parę w małych wsiach i miasteczkach norweskich. Czy coś zbiorę? Sala w Kristianii pełna. Przed konferencją zbliżyła się do mnie pani Stolt-Nielsen, matka naszej uczennicy z Aalborga, Lilli, i wręczyła mi czek na dwa tysiące koron norweskich. Radość dodała mi zapału. Mówiłam o ochronce, jaką chcę w Pniewach otworzyć dla naszych polskich dzieci z Aalborga, o naszej pracy i wreszcie zaproponowałam: a może Norwegia ofiaruje mi dwadzieścia tysięcy koron, których mi potrzeba, by opłacić Pniewy? Będzie to szlachetny dar Norwegii dla Polski w tych smutnych, ciężkich czasach. Ja zaś na pamiątkę tego wydarzenia nazwę zakład pniewski Zakładem Świętego Olafa.

Skończyła się konferencja, posypały się dość hojne datki. Zadowolone wróciłyśmy z panią Egeberg do domu. Po chwili wzywają mnie do telefonu. W słuchawce odzywa się męski głos:
– Pani ma mieć jeszcze konferencje na wsi?
– Tak jest.
– To bardzo męczące. Niech pani da sobie z tym spokój. Dwadzieścia tysięcy, które pani są potrzebne, ja dam.
Nie chciałam uwierzyć.
– Naprawdę pan chce dać dwadzieścia tysięcy?
– Tak, dam je. Niech pani do nie przyjedzie. Mówi konsul Stolt-Nielsen.

Matka Urszula mogła więc spełnić swoją obietnicę. Konsul Botholf Andreas Stolt-Nielsen hojnym gestem ofiarował potrzebną sumę pieniędzy i stał się fundatorem pierwszej szarourszulańskiej placówki w Polsce.

Żywot św. Olafa:

Olaf Haraldson urodził się w 995 roku. Jego ojcem był Harald Harfagre. Olaf w młodości brał udział w wyprawach Wikingów na Anglię i tam zapoznał się z chrześcijaństwem. Miał przyjąć chrzest w 1014 roku w Rouen (Francja). Po powrocie do kraju musiał walczyć o tron z uzurpatorami. Pokonał ich (1016) i został panem całego kraju. Podanie głosi, że Olaf miał brata, Hakona, który miał również pretensje do norweskiego tronu. Obaj bracia spieszyli się więc na wyścigi z Anglii do Norwegii, by zająć tron. Olaf prześcignął brata, co było zapowiedzią tego, że zwycięży go również w walce o tron. Tak się też stało (1016).

Zaraz na początku swoich rządów Olaf zaczął niszczyć pogaństwo i wprowadzać chrześcijaństwo. Sprowadzał zewsząd kapłanów i zakonników. Miał wystawić wiele kościołów. Wprowadził zwyczaje i ustawodawstwo chrześcijańskie. Nie poszło mu to łatwo. Napotykał na silny opór, ale dzieła dokonał. Musiał bronić niezawisłości kraju od króla duńskiego, Kanuta. Tu jednak przegrał, gdyż wszyscy jego przeciwnicy połączyli się ze sobą i przyłączyli się do wojsk duńskich. Olaf bronił się do ostatka z garstką wiernych rycerzy. Musiał jednak ulec. Zginął w bitwie w Stiklestad pod Nidaros 29 lipca 1030 roku.

Na miejscu jego śmierci wystawiono w roku 1075 drewnianą kaplicę, a potem kamienny kościół pod jego wezwaniem. Także w Nidaros (dzisiejsze Trondheim) wystawiono później ku jego czci katedrę. Tam też postawiono mu okazały, wykładany złotem grobowiec. Kiedy Norwegia przyjęła protestantyzm (1537), drogocenne relikwie św. Olafa wywieziono do Danii i tam zaginęły bezpowrotnie. Zaraz po śmierci przy grobie św. Olafa wierni zaczęli doznawać szczególnych łask. Na ich skutek biskup Grimkel w 1031 roku ogłosił św. Olafa męczennikiem. Do roku 1532 grób św. Olafa był narodowym sanktuarium. Olaf miał wystawione kościoły ku swojej czci także w Anglii oraz w Szwecji. Odbierał cześć nie tylko jako pierwszy król chrześcijański w Norwegii, ale również jako pierwszy prawodawca tego kraju. Dlatego ikonografia przedstawia go najczęściej siedzącego na tronie i trzymającego w ręku Ewangelię jako kodeks prawa chrześcijanina.

(Z: www.brewiarz.pl)

Obecnie dom macierzysty urszulanek SJK nie nosi już tej dawnej nazwy, ale św. Olaf nadal nad tym miejscem czuwa – na frontonie pierwszego domu (róg ul. Wiśniowej i ul. św. Urszuli Ledóchowskiej) znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca Patrona tego miejsca – św. Olafa. Małe wspomnienie o św. Olafie zachowało się także w nazwie „olafitki” – tak matka Urszula nazwała absolwentki szkoły. Obecnie nazwa ta odnosi się jeszcze do absolwentek szkoły z lat przed upaństwowieniem, które dotąd raz w roku spotykają się w Sanktuarium.

źródła ilustracji:

Olaf Haraldsson – św. Olaf (Wikimedia Commons)
Śmierć św. Olafa – średniowieczna miniatura (Wikimedia Commons)

Ta mozaika to jedna z trzech wizerunków Maryi w parku Sanktuarium. Wszystkie razem dobrze odzwierciedlają szczególne nabożeństwo zarówno matki Urszuli, jak i urszulanek SJK do Matki Bożej.

Zachęcamy do wysłuchania ósmej prośby z Testamentu św. Urszuli…

W dniu 22 lipca 1927 prezydent Ignacy Mościcki w końcu sam przybył z wizytą do Pniew. Wydarzenie to zostało uwiecznione fotografią, a także lokalna prasa zanotowało je w krótkim artykule, który odzwierciedla serdeczną i ciepłą atmosferę spotkania.

W lipcu odbywają się też rekolekcje i spotkania szkoleniowe sióstr różnych grup „zawodowych” – sióstr wychowawczyń, katechetek, przełożonych. Biorą w nich udział nie tylko siostry pracujące w Polsce, ale przyjeżdżają także siostry posługujące poza granicami kraju. Dla wszystkich jest to czas odnowienia duchowych więzi ze Zgromadzeniem, ze św. Urszulą, która tu w szczególny sposób otacza swoje córki macierzyńską, duchową opieką…

Zakład św. Olafa, czyli dom macierzysty bardzo młodego wtedy jeszcze Zgromadzenia urszulanek SJK, znajdował się również wśród wystawców, a matka Urszula należała do komitetu honorowego wystawy.

Choć Zakład św. Olafa, który tworzyły trzy duże działy: Szkoła Gospodarcza, dom dziecka oraz wielkie wówczas gospodarstwo rolne, działał dopiero siedem lat, zajmował w topografii Pniew, także tej gospodarczej, już swoje pewne, stałe miejsce. Wybrzmiało to także w katalogu wystawy, w którym Zakładowi św. Olafa poświęcono spory opis ze zdjęciami (str. 29; 63-75). Pracę sióstr uhonorowano wyróżnieniami – srebrnym medalem za hodowlę koni, złotym i srebrnym w dziale gospodarstwa krajowego.

W dniu otwarcia wystawy wojewoda poznański Adolf Bniński[1] odwiedził Zakład św. Olafa.

Z kroniki Zgromadzenia:

W Pniewach otwarcie wystawy. Nasze pasiaki, kilimy, prace naszych uczennic, ornat cudownie złotem przez siostry haftowany na czerwonej materii z płaszcza księdza kardynała Ledóchowskiego. Cukierki, torty tam figurują i wzbudzają podziw, również konie, krowy, świnki siostry Prądzyńskiej. Po południu był u nas wojewoda – bardzo miły. Wszystko oglądał.

[1] Adolf Rafał Bniński (1884-1942), wojewoda poznański w latach 1922-1928, senator RP, prezes Naczelnego Instytutu Akcji Katolickiej z siedzibą w Poznaniu. Aresztowany przez Niemców w lipcu 1941, został zamordowany w 1942 roku.

W Dzwonku św. Olafa czytamy o pobycie Prymasa w Pniewach:

Cudny dzień 11 czerwca, sobota słoneczna… o 3.30 po poł. zatrąbił samochód, dzwon tym samym jednakim serca swego biciem uderzył, bo „Ecce sacerdos magnus” wchodził z całym swym majestatem, tym dobrym, cichym do naszej kaplicy. Bo już chyba specjalnie uprzywilejowany św. Olaf. Kaplicę poświęcił ks. bp Łukomski, tyle razy odwiedzał śp. ks. kard. Dalbor Zakład tutejszy, a niezapomniany jest dzień przyjazdu nuncjusza apostolskiego Msg. Rattiego, obecnie Piusa XI. I dziś, w duszy jeszcze niezatarty obraz twarzy pogodnej, uśmiechniętej, dobrotliwej J. Em. Księdza Prymasa Hlonda. (…) Za krótko Cię widział św. Olaf. Zaledwie 2 godziny upłynęły, zaledwie pozwoliłeś się sfotografować i już żegnany „Żyj nam! Żyj nam!” między szpalerami uczennic i sióstr odjechałeś, w wzrok nasza biegł daleko za Twym samochodem po szosie. Promyczek słońca zostawiłeś nas, Eminencjo, i za to Ci każda z nas gorąco dziękuje.

Z Kroniki Zgromadzenia dowiadujemy się więcej o punktach programu wizyty:

Sobota, jedenastego – wielki rejwach u nas. Po południu o piętnastej przybył ksiądz kardynał Hlond. Witałyśmy go przed kaplicą. Wszedł. Ecce sacerdos…  Po modlitwie przyszedł do refektarza, gdzie wszystkie siostry pobłogosławił, potem poszedł do chłopców, do uczennic. Oglądał wszystko. Podwieczorek i wyjazd. Bardzo było ładnie.

Ksiądz prymas August Hlond odwiedził Pniewy kilkakrotnie – pierwszy raz w 1926 roku, właśnie w 1932 roku, 1935 oraz z okazji złotego jubileuszu życia zakonnego matki Urszuli – 17 kwietnia 1937 roku.

]]> https://www.sanktuarium-pniewy.pl/aktualnosci/obchody-pierwszej-rocznicy-ogloszenia-sw-urszuli-patronka-miasta-pniewy/ Tue, 30 May 2017 18:39:30 +0000 http://www.sanktuarium-pniewy.pl/?p=2630 W Sanktuarium św. Urszuli dzień 29 maja zawsze jest uroczyście obchodzony – z tej racji, że jest to kolebka założonego przez św. Urszulę Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, że tu od 27 lat spoczywają Jej relikwie. Mamy teraz jednak jeszcze jedną okazję do świętowania tego dnia, a włączają się w to świętowanie całe Pniewy i okolice… Obchodziliśmy wczoraj pierwszą rocznicę ogłoszenia św. Urszuli Patronką Miasta Pniewy i było to prawdziwie radosne świętowanie w słonecznej i ciepłej atmosferze! Jak rok temu, tak również teraz obchody z okazji 29 maja były poprzedzone Gminnym Dniem Dziecka – w niedzielę, 28 maja 2017. Zorganizowano go po raz drugi, a powiązanie z św. Urszulą oczywiście nie jest przypadkowe – to przecież dzieci były „powodem” osiedlenia wspólnoty urszulańskiej w Pniewach, to dzieci św. Urszula otoczyła swoją troską przez całe życie, jak to podkreślił burmistrz gminy Pniewy Jarosław Przewoźny na otwarciu Dnia Dziecka.

Również dzieci i ich wychowanie stały się tematem bardzo żywego i radosnego spotkania z Elizą Piotrowską, autorką i ilustratorką książek dla dzieci, które miało miejsce 29 maja 2017, jeszcze przed uroczystą Mszą św. odpustową. Na spotkanie przyszli rodzice z przeważnie małymi dziećmi – prawie wszystkie okazały się gorliwymi czytelnikami książek pani Elizy. W centrum uwagi znajdowała się seria „Święci uśmiechnięci”, do której należy także pozycja o św. Urszuli. Pani Eliza dzieliła się swoimi refleksjami, przemyśleniami o procesie tworzenia, o podejściu do opisanych w książkach świętych, spośród których św. Urszula zajmowała szczególne miejsce właśnie ze względu na swój tak charakterystyczny uśmiech. Ciekawe były te momenty, kiedy pani Eliza, mówiąc o życiu św. Urszuli, dawała także wgląd w swoje własne życie – jak odkrywała podobieństwa między swoim życiem a życiem Świętej – w podróżach, byciu na obczyźnie, nauce języków obcych, w odkrywaniu drugiego człowieka, zwłaszcza w innej kulturze.

Kolejnym punktem programu uroczystości była – już w kaplicy – krótka słowna prezentacja Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji, drugiego zgromadzenia zakonnego obecnego w Pniewach, które w tym roku obchodzi swój jubileusz 50-lecia obecności w mieście. Matka Weronika przedstawiła dzieje pniewskiego klasztoru i wspólnoty, i zachęcała obecnych pniewian do wspierania tego ważnego dzieła duchowego, jakim jest możliwość nieustannego adorowania Pana Jezusa w wystawionym Najświętszym Sakramencie.

Punkt kulminacyjny świętowania rozpoczął się o godz. 18.00 – uroczysta Msza św., której przewodniczył ksiądz dziekan Sławomir Grośty, proboszcz parafii w Brodach, a koncelebrowali księża posługujący w Sanktuarium, proboszczowie obu pniewskich parafii, kapelan sióstr klarysek oraz inni zaprzyjaźnieni księża. W pięknej homilii Ksiądz Dziekan przybliżał bardzo licznie zgromadzonym wiernym postacie dwóch znanych kobiet ziemi pniewskiej: Emilii Sczanieckiej i św. Urszuli i zachęcał, by podążać ich śladami, „uchwycić trop”, jak to zostało nazwane. Pokochać człowieka to „trop” św. Urszuli.

Kiedy zmarła wspomniana Emilia Sczaniecka, kondukt pogrzebowy za jej trumną liczył sobie 12 km. Tylu ludzi przyszło na jej pogrzeb. Kiedy zmarła święta Urszula, Pan Bóg wskazał nam palcem na nią, że ona jest święta, po to, żebyśmy za nią szli, przychodzili tu do tego Sanktuarium, klękali tam przy sarkofagu i się modlili przez kolejne lata, wieki i pokolenia, żebyśmy za nią szli jej tropem, tropem jej życia, żebyśmy podążali do jej relikwii, za jej myślą, żebyśmy potrafili nadać sens, smak, prawdziwą wartość naszemu życiu. Mamy za nią iść w tym kondukcie, który jest pielgrzymką zbawienia, czyli szczęścia człowieka. Jeśli jako wierni, jako mieszkańcy Pniew, którzyśmy ją sobie obrali jako patronkę, pójdziemy za nią, będziemy szczęśliwi.

Homilia Księdza Dziekana w całości:

Uwieńczeniem Mszy św. była także długa, barwna i wzniosła procesja eucharystyczna, która tradycyjnie odbywa się na terenie Sanktuarium. Z kaplicy świętowanie przeniosło się na dziedziniec klasztorny, gdzie miał miejsce występ szczególnych gości, którzy już na niedzielnym Dniu Dziecka zaznaczyli swoją obecność – orkiestra z miejscowości Spjald w Danii, która głównie składa się z dzieci i młodzieży. Ich pobyt w Pniewach właśnie w tym czasie uroczystości św. Urszuli był szczególnie wymowny… Krótki koncert na marimbafonach, syntezatorze i perkusjach zakończył ten piękny dzień w radosnej atmosferze, która niektórych nawet animowała do tanecznych pląsów…

Dużo pięknych słów padło tego dnia, kiedy pniewianie obchodzili pierwszą rocznicę patronatu św. Urszuli nad miastem. Bardzo dużo ludzi brało udział w uroczystości. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że św. Urszula prawdziwie jest obecna w sercach pniewian, że tu, przy relikwiach jest, jak to zostało powiedziane, serce Pniew!

O Gminnym Dniu Dziecka

O uroczystości na stronie Urzędu Miejskiego

O spotkaniu z Elizą Piotrowską więcej

Więcej zdjęć na Facebooku

W czerwcu 1921 zakończył się pierwszy rok istnienia naszej szkoły w Pniewach. Na wakacje przyjęłyśmy letniczki, by kasy domowej nie obciążać. Najpilniejszą potrzebą w Pniewach była kaplica. Postanowiłyśmy wybudować ją między domami „Św. Stanisława”[1] i „Maryjo Świeć”[2]. Plan zrobił inżynier Andrzejewski[3] z Poznania, wykonał pan Degórski [4] z Pniew. Zaczęto kopać fundamenty, a w sierpniu – niestety, daty nie pamiętam [5] – odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego. Miał przybyć ksiądz biskup Łukomski [6], ale ponieważ akurat tego dnia wybuchł strajk na kolei, więc ceremonii dokonał ksiądz proboszcz pniewski.

Jakaż radość zagościła w sercach, gdy poświęcony został kamień węgielny naszej pierwszej, prawdziwie naszej kaplicy serca Jezusowego! Krzyż z drewna zatknięty na środku placu budowy – czy to nie oznacza, że oprócz radości będą i krzyże, że ta kaplica będzie pociechą w krzyżach, które życie oddane pracy mozolnej na pewno z sobą przyniesie? (…)

Dnia 31 maja 1922 w Pniewach przeżyłyśmy wielką radość – poświęcenie nowej kaplicy. Przyjechał na tę uroczystość ksiądz biskup Łukomski. Dzień śliczny. Taka ładna nasza kaplica, tak dobrze tam się modlić! (Z Historii Kongregacji)

W 1977 roku rozpoczęto budowę nowej, znaczenie większej kaplicy. W miejscu prezbiterium starej kaplicy obecnie znajduje się sarkofag z ciałem św. Urszuli. Sarkofag stoi więc w miejscu dawnego ołtarza i w ten sposób tworzy wymowny symbol eucharystycznej duchowości matki Urszuli, która kiedyś tak ujęła swoją misję dla bliźniego:

„Bierzcie i jedzcie”. Jedzcie me siły, bo są do waszej dyspozycji, chcę wam służyć nimi. Bierzcie i jedzcie moje zdolności, moją umiejętność, jeśli wam nią mogę być użyteczna. Bierzcie i jedzcie me serce, niech swą miłością rozgrzewa i rozjaśnia życie wasze. Bierzcie i jedzcie mój czas, niech będzie do waszej dyspozycji. Weźcie mnie, choćby to było dla mnie ciężkie, jam wasza, tak jak Jezus-Hostia jest mój.
(Z Rozmyślań matki Urszuli na czerwiec)

Obecnej kaplicy patronuje nadal Najświętsze Serce Pana Jezusa, a od 1984 roku także błogosławiona i potem święta Urszula Ledóchowska.

[1] To budynek szkoły.
[2] Budynek klasztorny.
[3] Marian Andrzejewski – dyplomowany inżynier architekt.
[4] Andrzej Degórski (1882-1938) – budowniczy.
[5] Poświęcenie kamienia węgielnego odbyło się 22 sierpnia 1921.
[6] Stanisław Kostka Łukomski (1874-1948) – od 1920 biskup sufragan poznański, od 1926 ordynariusz łomżyński.

Patronką nowo wybudowanego domu pielgrzyma pozostała św. Aniela. Tak jak poprzednio czuwała nad mieszkankami internatu jako wychowawczyni, tak teraz duchową opieką otacza pielgrzymów. Jest to „dziedzina” jak najbardziej odpowiadająca św. Anieli, która przecież sama wiele razy i przez wiele lat swojego życia pielgrzymowała, i też dlatego w ikonografii jej przymiotem jest kij pielgrzyma…

Więcej o św. Anieli Merici…

O domu pielgrzyma i możliwościach korzystania z niego…

Więcej zdjęć na Facebooku

W „Dzwonku św. Olafa” czytamy w artykule Uroczystości jubileuszowe Matuchny

Już od kilku tygodnie Pniewy pod hasłem jubileuszu Matuchny. Przygotowania wszędzie: w klauzurze, w szkole, kolegium, a nawet w samym miasteczku, które ze swej strony chce uczcić Matuchnę, nadając Jej tytuł honorowego obywatelki Pniew w dowód uznania dla niezmordowanej pracy naszej Matki w służbie Kościoła i kraju.

Uroczystości rozpoczęły się w południe, 15 kwietnia br., kiedy to siostry domowe, korzystając jeszcze ze względu spokoju, składały Matuchnie życzenia i cieszyły się obecnością drogiej Jubilatki w refektarzu. Następnego dnia zjechały się wszystkie Przełożone i Kierowniczki naszych Domów, by w imieniu całego Zgromadzenia wyrazić Matuchnie wdzięczność za długoletnią i pełną niestrudzonej ofiarności pracą nad nami. Sypały się dary na dzieła misyjne Matuchny, uzbierane i wykonane przez dzieci i młodzież szkolną. Misie, słonie, lalki, książki oraz inne skarby dziecięce powędrowały do najbardziej oddalonych zakątków na Kresach.

Uroczystości sobotnie rozpoczęły się o dwunastej w nocy strzałami na wiwat z wieży prowizorycznej nad jeziorem, urządzonej przez jednego z oddanych Zgromadzeniu naszemu pracowników, a o piątej rano pod oknami Matuchny rozległ się hymn: Kiedy ranne wstają zorze – odegrany przez orkiestrę Sokołów z miasteczka. Ten odruch życzliwości ze strony miejscowych osób spoza Zgromadzenia zapoczątkował nastrój radosny i świąteczny na zewnątrz domu.

Oficjalna uroczystość rozpoczęła się od Mszy św., odprawionej przez ks. bpa Dymka, który swoją obecnością uświetnił uroczystość jubileuszową w sali Seminarium Nauczycielek Gospodarstwa Domowego. Wśród szpaleru sióstr i gości ustawiły się delegacje ze sztandarami, by złożyć drogiej Jubilatce życzenia. W imieniu Rządu zabrał głos Starosta z Szamotuł (…).

Następnie przemawiał Burmistrz Pniew i wręczył Matuchnie dyplom honorowego obywatelstwa miasta. Potem Wójt Lubocześnicy, również wręczając dyplom honorowego obywatelstwa gminy.

(w: Dzwonek św. Olafa, 1937/3, s. 43-48)

W dniu złotego jubileuszu życia zakonnego matka Urszula powiedziała młodej kandydatce do Zgromadzenia:

Wierz starej matce: w tych pięćdziesięciu latach życia zakonnego nie było ani chwili, w której byłabym nieszczęśliwa. – Tak, Boże mój, pięćdziesiąt lat – jedno wielkie szczęście, samo szczęście…

(ze wspomnień s. Joanny Chrostek)

więcej o jubileuszu matki Urszuli

Prosimy przyjąć najlepsze życzenia z okazji Świąt Zmartwychwstania Pana. Jezus Zbawiciel, wchodząc w swoją mękę, krzyż i konanie, staje przy każdym z nas, gdy zmagamy się i szukamy nadziei na lepszy czas, na lepsze jutro.

On zwyciężył – zmartwychwstał i nam pozwala w swym zwycięstwie uczestniczyć. Niech radość, którą daje Zmartwychwstały, towarzyszy nam każdego dnia i pomaga wznosić swój wzrok i serce ku NADZIEI, którą jest ON sam! Niech On pomnaża nasze zdrowie i siły! Zapewniamy o serdecznej pamięci w modlitwie.

siostry urszulanki z Pniew

https://youtu.be/wO9E7E_UR4I

s. Bogusława Belok