W rodzinne świętowanie włączeni byli także goście spoza naszych rodzin, którzy w tych dniach do nas zawitali. Wśród nich była Agnieszka, która  Pniewy widziała po raz pierwszy. Wśród wielu spostrzeżeń, którymi się podzieliła, było także takie: Jak dobrze, że w tym naszym depresyjnym świecie jest miejsce, w którym można spotkać tyle uśmiechniętych sióstr. Myślę, że taka opinia była prezentem dla św. Urszuli, która swoim duchowym córkom wśród wielu wskazówek zostawiła właśnie pogodę ducha.

To właśnie dlatego o godzinie 23:00 spotkaliśmy się na parkingu przy starym dworcu PKP. I choć dzisiaj już z niego pociągi nie odchodzą, bryczka zaprzężona w konie pojawiła się jak za dawnych czasów. To nią, trzymając w ręce relikwie św. Urszuli, przejechała do Olafa przełożona generalna szarych urszulanek, matka Beata Mazur,
a wraz z nią dzieci i młodzież z nojewskiego zespołu Szaranki. Za bryczką ruszył dość długi korowód uczestników rocznicowej uroczystości. Towarzyszył nam radosny śpiew – podobnie jak radość z dotarcia do celu towarzyszyła 8 sierpnia 1920 roku matce Urszuli i towarzyszącej jej gromadce sióstr i przywiezionych z Danii polskich sierot. Naprawdę doświadczaliśmy tego, że „przeszłość jest to dziś”. Przeszłość ta została wcześniej przy starym dworcu przypomniana zarówno przez witającą wszystkich s. Justynę Oleś, przełożoną pniewskiej wspólnoty urszulanek, jak i przez przewodniczącego rady miejskiej, pana Krzysztofa Matuszaka oraz przez specjalnie na tę okazję przygotowaną przez siostry prezentację multimedialną.
„Przeszłość jest to dziś” także dlatego, że nie umarły wartości, które dla św. Urszuli były ważne. Mówił o nich w homilii abp Wacław Depo, a przemawiający jeszcze przed Eucharystią burmistrz Pniew, pan Jarosław Przewoźny, mocno podkreślił, że mieć taką Patronkę to dla miasta zaszczyt, radość i korzyść. Matka Urszula też Pniewy pokochała – i to nie tylko dlatego, że 100 lat temu były dla niej stałym lądem, do którego przybijała po latach tułaczki. Miasto to stało się dla niej domem – sercem założonego przez Nią Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, miejscem dynamicznego rozwoju różnorodnych dzieł apostolskich, pierwszym skrawkiem ojczyzny, na którym mogła się cieszyć jej niepodległością.

Noc z 8 na 9 sierpnia 2020 roku była pogodna i ciepła. Kiedy po skończonej Eucharystii raczyliśmy się jubileuszowym tortem, także czuliśmy się jak w jednej – różnorodnej, a jednak zjednoczonej – rodzinie. Napisy, jakie były umieszczone na tortach, są najlepszą puentą tego spotkania: „Nareszcie w domu” i „ Dobrze, że jesteś”. Bogu niech będą dzięki, że św. Urszula, która 100 lat temu na pniewskiej ziemi stopę postawiła, jest z nami po dziś dzień. Jest i pomaga w nowej rzeczywistości czytać Bożą wolę tak, jak Ona robiła to przed laty. Bo „przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”.

Kaplica Sanktuarium była otwarta cały dzień, wiele osób przychodziło choć na chwilę modlitwy przy relikwiach św. Urszuli.

Tego dnia była z nami przełożona generalna naszego Zgromadzenia, m. Beata Mazur wraz z radą generalną. Przybyło kilka sióstr naszej wspólnoty z Poznania.

Punktem kulminacyjnym świętowania i dziękczynienia za 100 lat istnienia Zgromadzenia, była uroczysta Msza św. o godz. 18.00, której przewodniczył J.E. ks. abp. Stanisław Gądecki. 

W słowie wstępnym, na początku Mszy św., matka Beata powiedziała: „Są korzenie do podlewania, jest ogień, który trzeba podtrzymać, jest historia którą trzeba kontynuować- taką myśl umieściły w kaplicy w Merlo w Argentynie nasze siostry, gdy świętowały swój jubileusz. Ta historia, którą trzeba i którą chcemy kontynuować ma sto lat (…) Dzisiaj, w uroczystość św. Urszuli, przy Jej relikwiach, w naszym domu macierzystym, stajemy pełni wdzięczności i pragniemy dziękować za naszą Matkę Założycielkę, za założone przez Nią Zgromadzenie, za siostry, które tworzyły historię i tradycje naszej rodziny zakonnej, za dzieła i ludzi, których Pan Bóg powierzył naszej trosce”

W swojej homilii ks. abp Stanisław Gądecki przywołując historię powołania św. Urszuli i początki naszego Zgromadzenia, nawiązał do tematu wiary i błogosławieństwa na podstawie życia Abrahama.

Kto decyduje się iść za głosem Boga – myślę tutaj zarówno o siostrach jak i o osobach świeckich – ten musi się poddać, podobnie jak Abraham i św. Matka Urszula, procesowi ogołocenia i wykorzenienia. Musi wyruszyć ze swoich ojczystych stron, aby rozpocząć drogę w nieznane, do nieznanej, obiecanej ziemi. Musi zawierzyć Bogu bardziej niż sobie samemu. Winien pozbyć się ludzkich planów i zabezpieczeń na życie, a wsłuchiwać się przede wszystkim w Słowo Boże, oprzeć się na woli Boga i w ten sposób odkrywać to, czego Bóg od niego oczekuje, na miarę nowych czasów.

Pragniemy podziękować wszystkim, którzy tego dnia łączyli się z nami na różny sposób, czy to łącząc się z nami w modlitwie czy też uczestnicząc w uroczystości za pośrednictwem Internetu. Zapewniamy o stałej pamięci w naszej codziennej nowennie za wstawiennictwem św. Urszuli.

Pełny tekst homilii ks. abp. Stanisława Gądeckiego – na stronie archidiecezji poznańskiej

Uroczystość była transmitowana na kanale Sanktuarium na YouTube – nagranie transmisji jest tam nadal dostępne

Nie nędzny człowiek powołał do życia tę nową gałąź urszulańską. Bóg sam chciał, by wyrosła na starym, czcigodnym pniu urszulańskim.
św. Urszula Ledóchowska

Rok 2020 jest dla naszej rodziny zakonnej Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego rokiem jubileuszowym. 7 czerwca mija 100 lat od dnia, w którym Stolica Apostolska udzieliła m. Urszuli Ledóchowskiej pozwolenia na przekształcenie autonomicznego klasztoru urszulanek z Petersburga przeniesionego do Pniew w zgromadzenie apostolskie urszulanek Serca Jezusa Konającego.

Z tej okazji planowałyśmy szereg uroczystych celebracji i spotkań dla naszych przyjaciół, dobroczyńców, współpracowników i podopiecznych. Z racji epidemii wspólne świętowanie stało się niemożliwe. Jest nam z tego powodu przykro, jednak w przestrzeni wiary możemy się przecież łączyć we wspólnym uwielbieniu Boga za dar św. Urszuli, za Zgromadzenie i pokolenia sióstr, które tworzyły historię i tradycję naszej rodziny zakonnej. Serdecznie zapraszamy wszystkich do duchowej łączności i świętowania z nami w przestrzeni wirtualnej. Eucharystia dziękczynna pod przewodnictwem J.E. ks. abp. Stanisława Gądeckiego zostanie odprawiona w Sanktuarium św. Urszuli Ledóchowskiej w Pniewach 29 maja 2020 roku o godzinie 18:00. Wezmą w niej udział tylko mieszkające w klasztorze siostry. Dla wszystkich pragnących modlić się z nami zostanie przeprowadzona bezpośrednia transmisja ze Mszy św. na kanale YouTube Sanktuarium.

Doroczne świętowanie z okazji święta liturgicznego św. Urszuli (29 maja) odbędzie się z racji pandemii tylko w ramach wspólnot zakonnych. Zaplanowane na 30 maja uroczystości jubileuszowe w Warszawie zostały przeniesione na 7 czerwca br. i odbędą się tylko w gronie sióstr urszulanek SJK w klasztornej kaplicy. Mszy św. będzie przewodniczył J. Em. ks. kard. Kazimierz Nycz.

Dziękując Bogu za św. Urszulę Ledóchowską, jej dzieła, za założone przez nią Zgromadzenie, za 100-letnie dziedzictwo szarourszulańskiej rodziny zapraszamy do wspólnej modlitwy i bardzo na nią liczymy.

siostry urszulanki SJK

Wieczorem na godz. 20.00 zaprosiłyśmy na modlitewne czuwanie w naszej kaplicy przygotowane przez s. Bogusławę Belok – na modlitwę wielbienia i dziękczynienia, tak jak św. Urszula często zachęcała siostry:

I dziękujmy Panu za wszystko,
co dla nas uczynił. Ile mu zawdzięczamy…

Naszą wdzięcznością ogarniałyśmy także wszystkich, którzy na przestrzeni minionych stu lat tworzyli ten dom i przyczyniły się do jego obecnego kształtu – w jego wymiarze materialnym, jak i duchowym. Niech te słowa dziękczynienia, które zostały wypowiedziane przy śpiewie kanonu Magnificat, jeszcze raz tutaj wybrzmią:

Dziękujemy Ci, Jezu, za życie i charyzmat św. Urszuli, za świadectwo jej życia opartego na Fiat i Deo gratias, za jej obecność w świętych relikwiach i każdą wyproszoną dla nas łaskę;

Dziękujemy Ci, Panie, że dzięki posłuszeństwu św. Urszuli narodziło się w Kościele Zgromadzenie oddane Twemu konającemu Sercu, dziękujemy za każdą urszulankę, która swoją modlitwą i posługą tworzyła i tworzy pniewską wspólnotę sióstr, za wszystkie dzieła, które przez minionych 100 lat Zgromadzenie w tym miejscu podejmowało;

Dziękujemy Ci, Jezu obecny w Sakramencie ołtarza, za wszystkie Eucharystie i adoracje, które w kaplicach domu macierzystego miały miejsce, za wszystkie rekolekcje i chwile modlitwy – za wszelkie błogosławieństwo, które w tym miejscu zesłałeś i nadal zsyłasz na Twoich wiernych.

Dziękujemy Ci, Jezu, za ludzi stawianych na naszych urszulańskich drogach, za ich dobroć, współpracę, otwartość, za wszystkie dzieci i ludzi młodych, którym mogłyśmy towarzyszyć w ich wzrastaniu i dojrzewaniu, za pielgrzymów i gości nawiedzających nasz dom – za budowanie z nimi wszystkimi żywego Kościoła. Wszak to On, Pan Bóg nasz wszystko trzyma w swym ręku. On działa przez małe swe narzędzia, On błogosławi. „Święty Olaf” – to dzieło Boże, dlatego też ze wszystkich serc wznosi się ten hymn cudowny: «Wielbi dusza moja Pana i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim. Iż wejrzał na niskość służebnicy swojej… Albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest i święte imię Jego…», a cały „Święty Olaf” i fale niebieskiego jeziora, i wietrzyk igrający w drzewach, i pszczółka brzęcząca nad kwiatami, i dzwoneczek na małej wieżyczce powtarzają: i święte, i święte imię Jego.

Jak to było 11 lutego 1920 roku? – link do Kartki z kalendarza
O świętowani w sobotę, 8 lutego 2020 roku

Dwa więc zadania stanęły przede mną. Już od mego wyjazdu z Polski powierzyłam siostrze Prądzyńskiej sprawę wyszukania dla nas małego majątku ziemskiego, dokąd byśmy mogły z polskimi dziećmi przyjechać i gdzie mogłybyśmy prowadzić zarówno ochronkę dla naszych, z Danii przywiezionych dzieci, jak i szkołę gospodarstwa domowego dla polskich panien. Nie można było liczyć na to, żeby ktoś w Polsce zwrócił się do nas z propozycją pracy. Zorientowałam się będąc w kraju, że patrzą tu na nas z pewnym niedowierzaniem. Postanowiłam sama sobie radzić.

Wielką, bo bardzo skuteczną pomocą w poszukiwaniach była s. Stanisława Prądzyńska, która po wygnaniu z Rosji lata wojny spędziła u swojej rodziny we Lwówku i teraz „z powrotem” dołącza do urszulańskiej wspólnoty.

Siostra Prądzyńska jeździła, oglądała resztówki – jakoś nic się nie nadawało. W czasie tych jazd zaziębiła się, dostała hiszpanki, musiała przerwać poszukiwania. Nikt pomocnej ręki nie podał. Już mnie odwaga zaczęła opuszczać. „Jeżeli nas w Polsce nie chcą, trzeba będzie w Skandynawii zostać” – myślałam i serce boleśnie się ściskało.

Spróbujemy jeszcze jednego sposobu. Rozpoczniemy nowennę do błogosławionej Teresy[1]. Wyprosimy sobie dom w Polsce. I cały dom się modlił, i błogosławiona Teresa widocznie też, bo dwunastego czy trzynastego lutego dostałyśmy telegram od siostry Prądzyńskiej, że Pniewy kupione[2]. Radość była wielka. Mamy więc pied-a-terre[3] w Polsce, zaczniemy tam pracować, a Pan Bóg dopomoże. Dnia 11 lutego 1920, w święto Matki Boskiej z Lourdes, Pniewy zostały kupione.

W dniu 11 lutego 1920 roku rozpoczyna się historia domu macierzystego, czyli kolebki nowego zgromadzenia urszulańskiego w Pniewach. Kolejnym krokiem było zbieranie funduszy na spłacenie zakupionej posiadłości oraz uzyskanie prawnego zatwierdzenia nowej gałęzi urszulańskiej…

Jubileusz tego wydarzenia obchodziłyśmy w sobotę, 8 lutego 2020 roku – zob. artykuł pt. RADOŚĆ BYŁA WIELKA! JAK 100 LAT TEMU, TAK I DZIŚ…

[1] Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, właśc. Therese Martin (1873-1897) – karmelitanka, beatyfikowana w 1923, kanonizowana w 1925.

[2] Był to kontrakt kupna dwóch sąsiadujących z sobą posesji w Lubocześnicy pod Pniewami, w powiecie szamotulskim.

[3] Punkt oparcia

W setną rocznicę tego wydarzenia pragnęłyśmy jeszcze raz przeżywać ową radość – razem z najbliższymi sąsiadami w Lubocześnicy i wszystkimi Pniewianami. W tym celu wystosowałyśmy do nich specjalny list z zaproszeniem na wspólne świętowanie w sobotę 8 lutego 2020 roku, najpierw na uroczystą Eucharystię, by wielbić Boga za Jego wspaniałe dzieła, a potem na rodzinne, sąsiedzkie bycie razem – przy skromnym obiedzie i – jak na wielki jubileusz przystoi – wielkim torcie. Do naszej kaplicy, którą rozświetlały promienie pięknego, już prawie wiosennego słońca, przybyli zatem nasi sąsiedzi, wierni przyjaciele, przedstawiciele władz miasta z panem burmistrzem Jarosławem Przewoźnym na czele, pani Maja Przewoźna, sołtys Lubocześnicy, poczet sztandarowy OSP Lubocześnica. Eucharystii przewodniczył ks. dziekan Konrad Jędrzejczak. Szczególnie wzruszającym momentem już pod koniec Mszy św. było wystąpienie pani Mai Przewoźnej, która odczytała list od Lubocześniczan z życzeniami z okazji jubileuszu, wszak jest on także jubileuszem stuletniej dobrosąsiedzkiej relacji…

Po świętowaniu przy stole eucharystycznym wszyscy obecni byli zaproszeni na obiadowy poczęstunek i wspaniałe dwa torty w jadalni Domu św. Jana Pawła II. Zdaje się, że rzeczywiście wszyscy wzięli sobie do serca słowa s. Przełożonej Justyny Oleś, gdyż jadalnia szybko po brzegi zapełniła się gośćmi, dzięki czemu atmosfera była prawdziwie radosna i rodzinna.

Na zakończenie obchodów jubileuszowych w tym dniu program przewidział obejrzenie prezentacji o pierwszych latach domu macierzystego (1920-39), z której nawet najstarsi Pniewianie mogli się dowiedzieć sporo nowego, zawierała bowiem archiwalne, nieopublikowane dotąd zdjęcia tego miejsca.

Dzisiejsza uroczystość w Pniewach była pierwszą okazją do świętowania jubileuszu 100-lecia obecności szarych urszulanek na pniewskiej ziemi razem z mieszkańcami Pniew. W ciągu tego roku takich okazji będzie jeszcze kilka – niejako prześledzimy wydarzenia sprzed 100 laty. Zapraszamy już teraz na wspólne wędrowanie przez ten rok, na przeżywanie go razem z nami, na dziękowanie Bogu za łaski, które otrzymałyśmy my, szare urszulanki, i otrzymali ci, do których byłyśmy i jesteśmy posłane.

program obchodów 100-lecia

odpust z okazji 100-lecia

Siostra Prądzyńska jeździła, oglądała resztówki – jakoś nic się nie nadawało. W czasie tych jazd zaziębiła się, dostała hiszpanki, musiała przerwać poszukiwania. Nikt pomocnej ręki nie podał. Już mnie odwaga zaczęła opuszczać. „Jeżeli nas w Polsce nie chcą, trzeba będzie w Skandynawii zostać” – myślałam i serce boleśnie się ściskało. Spróbujemy jeszcze jednego sposobu. Rozpoczniemy nowennę do błogosławionej Teresy (Teresy od Dzieciątka Jezus, dziś świętej). Wyprosimy sobie dom w Polsce. I cały dom się modlił, i błogosławiona Teresa widocznie też, bo dwunastego czy trzynastego lutego dostałyśmy telegram od siostry Prądzyńskiej, że Pniewy kupione. Radość była wielka. Mamy więc pied-à-terre (punkt oparcia) w Polsce, zaczniemy tam pracować, a Pan Bóg dopomoże. Dnia 11 lutego 1920, w święto Matki Boskiej z Lourdes, Pniewy zostały kupione.

Jest to 100 lat połączonej z modlitwą pracy szarych urszulanek dla tych i z tymi, wśród których Opatrzność Boża je postawiła. Tak jak ufała św. Urszula – Bóg dopomógł i dziś trudno sobie wyobrazić nasze Zgromadzenie bez domu macierzystego w Pniewach, a Pniewy bez Sanktuarium św. Urszuli (czy – jak mawia wielu Pniewian – bez „Olafa”).

Dlatego serdecznie zapraszamy na dziękczynną Eucharystię, która będzie sprawowana w naszej urszulańskiej kaplicy 8 lutego 2020 roku o godzinie 12.00.

Po niej zapraszamy wszystkich na poczęstunek – pragniemy ten dzień dziękowania Bogu uczynić także dniem radosnego spotkania. Przygotowując się do tego wydarzenia, odprawimy – jak 100 lat temu – nowennę. Wtedy była to nowenna w intencji znalezienia tego miejsca, teraz w intencji wszystkich mieszkańców i tych, których Pan Bóg stawia na naszej urszulańskiej drodze.

przełożona domu macierzystego
Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK

(-) s. Justyna Oleś

Kiedy i jak można uzyskać odpust z okazji jubileuszu 100-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK i domu macierzystego w Pniewach:

• raz dziennie przez cały 2020 rok poprzez nawiedzenie Sanktuarium św. Urszuli Ledóchowskiej,
• pod zwykłymi warunkami (por. niżej) i
• przez udział w liturgii lub nabożeństwie albo przynajmniej przez oddawanie się przez pewien czas pobożnym rozważaniom, kończąc je wyznaniem wiary, przyzwaniem Najświętszej Dziewicy Maryi, jak również dowolną modlitwą za Zgromadzenie Sióstr Urszulanek SJK.

Zwykłymi warunkami uzyskania odpustu z okazji jubileuszu Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK i domu macierzystego w Pniewach są:

1. Spowiedź św. i trwanie w stanie łaski uświęcającej;
2. Przyjęcie Komunii św.;
3. Modlitwa w intencjach wyznaczonych przez Ojca Świętego;
4. Wyzbyć się przywiązania do wszelkich grzechów, nawet lekkich (jest to raczej stan duszy, a nie jednorazowa czynność do wykonania)

Dla pogłębienia teologii odpustów załączamy tekst przemówienia papieża Jana Pawła II o darze odpustu, wygłoszony podczas Audiencji Generalnej 29 września 1999 roku.

Dla wspólnoty urszulańskiej w Aalborgu/Dania rok 1920 był czasem pełnym niepokoju, wszak działały pełną parą oba prowadzone tam dzieła – dom dziecka i szkoła gospodarcza, a zarówno część wspólnoty, jak i oba dzieła po części trzeba było przenieść do nowej siedziby w Polsce…

Rok 2020 będzie więc rokiem z wieloma datami, w które będziemy wspominać wydarzenia sprzed 100 laty – począwszy od 11 lutego, potem 7 czerwca, setną rocznicę zezwolenia Stolicy Świętej na utworzenie nowej gałęzi urszulańskiej, potem 2 sierpnia wyjazd pierwszej grupy sióstr i dzieci z Aalborga i przyjazd ich 8 sierpnia do Pniew, 15 sierpnia rocznicę pierwszej Mszy św. w ubożuchnej, małej kaplicy w Pniewach, 23 września setną rocznicę założenia szkoły gospodarczej w Pniewach i w październiku rocznicę odwiedzin ówczesnego nuncjusza apostolskiego w Polsce, ks. abp. Achille Rattiego, późniejszego papieża Piusa XI.

Zapraszamy wszystkich do wspólnego świętowania i prosimy o wsparcie modlitewne, aby rozpoczęte 100 lat temu dzieło mogło trwać dalej i nie zabrakło rąk do szarourszulańskich dzieł wychowawczych…

Konkurs organizowany jest z okazji 100-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego oraz 100. rocznicy przybycia św. Urszuli do Pniew.

Tematyka konkursu obejmuje życie i działalność Urszuli Ledóchowskiej – świętej Patronki Miasta Pniewy, założycielki Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK, Polki i Europejki, miłującej wychowawczyni dzieci i młodzieży, gorliwej apostołki dobroci i radości.

Cele konkursu:
* popularyzacja i pogłębienie wiedzy o życiu i działalności św. Urszuli Ledóchowskiej,
* uwrażliwienie i otwarcie na dostrzeganie świata prawdziwych wartości,
* zachęta do odważnego podążania za dobrem wraz ze wskazaniem Źródła, z którego można czerpać, aby wzrastać i bardziej zaangażować się na rzecz drugiego człowieka – na przykładzie św. Urszuli Ledóchowskiej,
* rozwijanie i doskonalenie możliwości twórczych i poznawczych dzieci, młodzieży i dorosłych poprzez działania plastyczne, multimedialne oraz zdobywanie wiedzy.

Uczestnicy proszeni są o zapoznanie się z regulaminem konkursu (do pobrania poniżej), który zawiera także szczegółowe informacje o grupach wiekowych i terminach złożenia prac oraz rozstrzygnięcia konkursu.

regulamin konkursu – do pobrania

Ramowy program roku jubileuszowego

Oto kalendarium najważniejszych wydarzeń. O szczegółach będziemy informować odpowiednio wcześniej.

Uroczystej Eucharystii w kaplicy sanktuarium przewodniczył nuncjusz apostolski w Polsce, abp Salvatore Pennacchio, który przekazał pozdrowienia i błogosławieństwo papieża Franciszka. Atmosfera była szczególna – obecność delegatek na Kapitułę z wszystkich krajów, w których żyją i pracują szare urszulanki, pozwoliła odczuć jedność i łączność we wspólnym, radosnym świętowaniu stulecia istnienia Zgromadzenia. Kaplicę dekorowały flagi wszystkich krajów naszego apostolstwa, a procesję z darami prowadziły siostry z Tanzanii tańcem i śpiewem.

W tę pierwszą jubileuszową modlitwę włączyli się burmistrz miasta Pniewy i osoby mu towarzyszące, ks. bp Damian Bryl, ks. dziekan Konrad Jędrzejczak i księża z Pniew, przyjaciele wspólnoty pniewskiej oraz siostry z okolicznych domów.

Nuncjusz, który pierwszy raz odwiedził dom macierzysty zgromadzenia i Sanktuarium św. Urszuli, dzielił się swoją radością z tej okazji, powołując się na wydarzenie również sprzed stu laty, gdy jego poprzednik w urzędzie, pierwszy nuncjusz apostolski w niepodległej Polsce – abp Achille Ratti – w październiku 1920 roku odwiedził ten pierwszy dom młodej, dopiero co powstałej gałęzi urszulańskiej…

Jak wspomniał Nuncjusz w homilii, mamy po stu latach okazję do wielkiej wdzięczności. Kończąca się Kapituła Generalna daje nowe bodźce do ożywiania misji Zgromadzenia – w duchu i charyzmacie zostawionym przez św. Urszulę, która swoim życiem i działalnością zwłaszcza w dziele wychowania stała się przykładem człowieka błogosławieństw, przykładem odważnego kroczenia za Jezusem i permanentnego pragnienia świętości – aby innym dać Boga.

Po Eucharystii wspólna agapa wieńczyła nasze uroczyste spotkanie – może podobnie jak sto lat temu – tak prosto, radośnie i rodzinnie – z posłannikiem samego Papieża…

Rozpoczął się więc ten setny rok i wchodzimy w niego, zgodnie ze wskazówką Matki Założycielki zapisaną w Historii Kongregacji, (…) z ufnością w sercu, z ufnością bez granic, że Bóg nas prowadzi, bo sam chciał tej naszej Kongregacji, że Boskie Serce Jezusa czuwa nad nami, że jasna nasza Gwiazda Morza cudnymi swymi promieniami rozświecać zawsze będzie drogę naszą, że Opatrzność Boża nigdy o nas nie zapomni, że opiekować się nami będzie w przyszłości, tak jak od pierwszej chwili się nami opiekowała.

O zakończeniu Kapituły Generalnej Zgromadzenia

wszystkie zdjęcia w albumie na Facebooku