Dofinansowanie do projektu nowej wystawy o życiu i działalności św. U. Ledóchowskiej.

Dlaczego “Piec Piąty”? Kiedy święta Urszula Ledóchowska przybyła do Pniew, zastała kilka zniszczonych i pustych budynków. Zrujnowane, zimne pomieszczenia nie wyglądały na idealną placówkę dla dzieci. Westchnęła wtedy, że nic tu nie ma: “Cztery kąty i piec piąty”. I to właśnie ten piec piąty stał się inspiracją do stworzenia logo oraz całego projektu. Dlatego, że stary, zepsuty piec, może ogrzać wiele zmarzniętych i potrzebujących ludzi.  Niech rozgrzewa serca – tak jak czyniła to święta Urszula!

Święta Urszula Ledóchowska to postać niezwykła. Hrabina, podróżniczka i święta. Specjalnie dla najmłodszych uczestników wirtualnego spaceru po Pniewach przygotowaliśmy animację. Bo choć jedni mówią, że życie to nie bajka, święta Urszula –  urszulanka udowadnia, że można je przejść śpiewająco.  Warto też dodać, że głosu narratora użyczył znany aktor Teatru Buffo, obecnie ks. Krystian Sacharczuk. Natomiast małą Urszulkę zagrała 12-letnia Patrycja Paciorek.

Na koniec coś dla wszystkich fanów darmowych chrześcijańskich gier i zabaw. Bowiem PIEC PIĄTY to nie tylko skarbnica wiedzy o Urszuli Ledóchowskiej. Na stronie muzeum znajdziemy krzyżówki, rebusy, quizy, a nawet gry karciane i ubieranki. Prócz kolorowej animacji dla dzieci, znajdziemy tam piosenki, filmiki oraz linki do przydatnych stron. Niewątpliwie ucieszy to wszystkich nauczycieli, katechetów i rodziców, którzy często szukają inspiracji do nauki religii.

Mało kto wie, ale święta Urszula była też artystką. Korekt malarskich jej prac udzielał nie kto inny, jak Brat Albert. Kto więc lepiej zrozumie artystyczną duszę, jak inny artysta? Dlatego właśnie po Pniewach oprowadza nas Aleksandra Kisiel, krakowska artystka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Jak potrafiła znaleźć się przed i za kamerą jednocześnie? To już jest jej słodka tajemnica! Sprawdźcie sami, jakie ciekawostki i sekrety kryją Pniewy.

Zapraszamy na www.piecpiaty.pl !

Lubasz znajduje się ok. 50 km od Pniew między Wronkami a Czarnkowem i położony jest malowniczo na wzgórzach morenowych. Z historii gminy dowiadujemy się, że są zapisy o osadnictwie na tym terenie z okresu wpływów rzymskich – z pierwszych wieków naszej ery. Ziemie nadnoteckie odwiedzane były w tym czasie przez kupców rzymskich docierających tutaj w poszukiwaniu bursztynu. Według niektórych przypuszczeń w okolicach Lubasza miała istnieć rzymska faktoria, jako punkt zatrzymywania się kupców na jednym z odgałęzień szlaku bursztynowego. Miejscowość ta o nazwie Limioseleion została uwidoczniona na mapie rzymskiego geografa Ptolemeusza w 150 r. n.e.

W Lubaszu na Krasnej Górze znajduje się kościół parafialny. Cysters rodem ze Stajkowa przekazał parafii w 1553 roku obraz pochodzący według przekazu z Rzymu, wzorowany na obrazie „Salus Populi Romani” z Bazyliki Santa Maria Maggiore. Koronacja cudownego obrazu koronami papieskimi odbyła się w Lubaszu 3 września 2000 r. O parafii można więcej przeczytać na jej stronie internetowej http://www.sanktuariumlubasz.pl/

Samochodami prywatnymi, z rodziną i z przyjaciółmi, busem z klasztoru, z Grzebieniska, Lwówka, Ostroroga i oczywiście z Pniew wyruszyliśmy do Sanktuarium. Spotkaliśmy się na parkingu przed kościołem. Z powodu epidemii nie mogły się odbyć comiesięczne spotkania Koła dlatego radość ze spotkania razem była tym większa.

W kościele powitał nas proboszcz ks. Maciej Grześ, opowiedział nam historię okolic, parafii i Cudownego Wizerunku. W pielgrzymce towarzyszył nam O. Romuald, salwatorianin, kapelan Sióstr Klarysek, o 10.30 odprawił mszę świętą w intencji członków Koła Przyjaciół św. Urszuli Ledóchowskiej. Mieliśmy także czas na modlitwę indywidualną a o godz. 12.00 wspólnie z parafią uczestniczyliśmy w modlitwie różańcowej.

Pielgrzymka związana była z niepewnością, cień pandemii jeszcze był silny, nie wiedzieliśmy czy będziemy mogli na nią pojechać. Tym większym zaskoczeniem i radością było dla nas, gdy na koniec modlitwy różańcowej Ksiądz Proboszcz wręczył każdemu obraz Jezusa Miłosiernego tak jakby sam Jezus wyszedł do nas. Nie oczekiwaliśmy takiego Daru.

Niedaleko kościoła położone jest jezioro Duże, przeszliśmy nad jego brzeg, aby trochę się posilić – oczywiście także szneką z glancem – a potem pospacerować nad jeziorem. U podnóża kościoła znajduje się rozległy plac, na który przeniesiono ołtarz służący Papieżowi Janowi Pawłowi II na spotkaniu z młodzieżą na Placu Adama Mickiewicza w Poznaniu w dniu 3 czerwca 1997 r. Przy pomniku Jana Pawła II odmówiliśmy litanię do Serca Jezusa. Powstały także historyczne zdjęcia pielgrzymów w maseczkach i bez nich.

Potem przejechaliśmy do Goraja by obejrzeć zamek Hochbergów i jego otoczenie. Nie obyło się bez małej przygody. Jedna z załóg samochodowych zwiedzała okolice Goraja w poszukiwaniu zamku a wysłana im na ratunek pani Maria nie zauważyła samochodu zabłąkanych. W zamku zbudowanym w latach 1909-1911 znajduje się obecnie internat Zespołu Szkół Leśnych im. inż Jana Kloski. Rozmawialiśmy o planach na następny rok spotkań, uczestnicy pielgrzymki otrzymali pamiątkowe albumy wydane na 100 lecie Zgromadzenia. Był także czas by podziwiać zamek i pospacerować po lesie i morenowych jarach.

Planujemy wrócić tutaj za rok już pełnym składem Koła, zrealizować cały plan, tzn. pojechać do Kruszewa parafii ks. Pawła Froelicha, posłuchać wykładu Księdza Pawła i zakończyć wyprawę ogniskiem.

W intencji pielgrzymów w Sanktuarium odprawione zostały jeszcze dwie msze św. : w poniedziałek 15 czerwca o godz. 11.00 i w czwartek 18 czerwca o godz. 17.00.

Kaplica Sanktuarium była otwarta cały dzień, wiele osób przychodziło choć na chwilę modlitwy przy relikwiach św. Urszuli.

Tego dnia była z nami przełożona generalna naszego Zgromadzenia, m. Beata Mazur wraz z radą generalną. Przybyło kilka sióstr naszej wspólnoty z Poznania.

Punktem kulminacyjnym świętowania i dziękczynienia za 100 lat istnienia Zgromadzenia, była uroczysta Msza św. o godz. 18.00, której przewodniczył J.E. ks. abp. Stanisław Gądecki. 

W słowie wstępnym, na początku Mszy św., matka Beata powiedziała: „Są korzenie do podlewania, jest ogień, który trzeba podtrzymać, jest historia którą trzeba kontynuować- taką myśl umieściły w kaplicy w Merlo w Argentynie nasze siostry, gdy świętowały swój jubileusz. Ta historia, którą trzeba i którą chcemy kontynuować ma sto lat (…) Dzisiaj, w uroczystość św. Urszuli, przy Jej relikwiach, w naszym domu macierzystym, stajemy pełni wdzięczności i pragniemy dziękować za naszą Matkę Założycielkę, za założone przez Nią Zgromadzenie, za siostry, które tworzyły historię i tradycje naszej rodziny zakonnej, za dzieła i ludzi, których Pan Bóg powierzył naszej trosce”

W swojej homilii ks. abp Stanisław Gądecki przywołując historię powołania św. Urszuli i początki naszego Zgromadzenia, nawiązał do tematu wiary i błogosławieństwa na podstawie życia Abrahama.

Kto decyduje się iść za głosem Boga – myślę tutaj zarówno o siostrach jak i o osobach świeckich – ten musi się poddać, podobnie jak Abraham i św. Matka Urszula, procesowi ogołocenia i wykorzenienia. Musi wyruszyć ze swoich ojczystych stron, aby rozpocząć drogę w nieznane, do nieznanej, obiecanej ziemi. Musi zawierzyć Bogu bardziej niż sobie samemu. Winien pozbyć się ludzkich planów i zabezpieczeń na życie, a wsłuchiwać się przede wszystkim w Słowo Boże, oprzeć się na woli Boga i w ten sposób odkrywać to, czego Bóg od niego oczekuje, na miarę nowych czasów.

Pragniemy podziękować wszystkim, którzy tego dnia łączyli się z nami na różny sposób, czy to łącząc się z nami w modlitwie czy też uczestnicząc w uroczystości za pośrednictwem Internetu. Zapewniamy o stałej pamięci w naszej codziennej nowennie za wstawiennictwem św. Urszuli.

Pełny tekst homilii ks. abp. Stanisława Gądeckiego – na stronie archidiecezji poznańskiej

Uroczystość była transmitowana na kanale Sanktuarium na YouTube – nagranie transmisji jest tam nadal dostępne